Sinds Death Angel begin deze eeuw besloten heeft de draad weer op te pakken, lijken de Bay Area thrashers niet te stoppen. Met het verschijnen van de platen ‘The Art Of Dying’ (’04) en ‘Killing Season’ (’08), waarop Death Angel diens klassieke Bay Area thrash succesvol nieuw leven inblaast, is de formatie weer helemaal terug en (weer) geworden tot een graag geziene gast op de internationale podia. Het nieuwe ‘Relentless Retribution’ toont aan dat zelfs het vertrek van drummer Andy Galeon en Dennis Pepa, beide bandleden van het eerste uur, niet zorgt voor een kink in de kabel.

Oude tijden herleven op ‘Shadowcast’, het recent verschenen debuut van Insidious Disease. Een relatief nieuwe band die in meerdere opzichten bijzonder te noemen is. Ten eerste omdat de bezetting een optelsom is van louter metalprominenten. Maar ook omdat de gitaristen Silenoz (Dimmu Borgir) en Jardar (Old Man’s Child), oprichters van de band, zich eens van een geheel andere kant laten zien. Op ‘Shadowcast’ ruilen de snarenplukkers hun melodierijke en ijverig gecultiveerde black metal in voor pure, van elke vorm van franje ontdane oldschool death metal. En hoe!

“Ons voornaamste doel is om een ‘hell of a time’ te hebben”, aldus Vinnie Paul, de meestertrommelaar die geschiedenis schreef met Pantera en alweer sinds 2006 het zelfverzekerde middelpunt vormt van Hellyeah. Een band die, hoewel in Europa een nog vrijwel onbeschreven blad, al uitgebreid tourde in de VS en Australië en daar met een debuut vol hedendaagse en volbloed Texaanse bravoure metal al het nodige succes boekte. Als het aan de heren ligt gaat met het verschijnen van de opvolger ‘Stampede’ nu ook de rest van de aardkloot overstag voor de ‘supergroep’, die naast Pantera tevens de namen Mudvayne, Nothingface, Knives Out! en Damageplan op zijn CV heeft staan. Om dit proces wat te vergemakkelijken is Hellyeah in Europa voor een korte tour.

‘Invictus’, Heaven Shall Burns recent verschenen zesde langspeler, voorziet rijkelijk in hedendaagse, snoeiharde en buitengewoon agressieve death metal, geëngageerd en van hoogstaande kwaliteit. Precies zoals we dat gewend zijn van het death metal(core)gezelschap uit het Duitse Saalfeld dus. Het afleveren van een herkenbaar klinkende plaat was dan ook precies wat de heren voor ogen hadden. "Het is het laatste deel van een trilogie, dus het zou niet logisch zijn geweest om dan opeens grote wijzigingen door te voeren." Enkele dagen voor de releasedatum spreek ik met een naar eigen zeggen opgeluchte Maik Weichert, gitarist en creatief brein van de band.

Slijtage is een woord dat niet voorkomt in het woordenboek van Sick Of It All, dat na een kleine kwart eeuw rauwdouwen op hoog niveau nog altijd van geen inbinden wil weten. Met orenschijnlijk gemak laten de Newyorkse veteranen op ‘Based On A True Story’, studioplaat nummer negen, het heilige hardcorevuur weer in alle hevigheid oplaaien. Gegoten in SOIA’s vertrouwde, uit duizenden herkenbare geluid bewijst het zinderende ‘Based…’ maar weer eens dat honkvastheid lang niet altijd gezapigheid hoeft te betekenen. Tevredenheid overheerst dan ook bij mijn gesprekspartner, drummer Armand Majidi.

Het vijfkoppige (hed) p.e. uit Huntington Beach, Californië staat al ruim vijftien jaar synoniem voor een broeierige en opwindende cocktail van hiphop, reggae, punk en metal. Een crossover die de band rond zanger/rapper Jared Gomez altijd op geheel eigen, diverse en bruisende wijze inkleurt. De zeven studioplaten die de band tot op heden uitbracht waren de ene keer ijzersterk en andere keren wat minder overtuigend. Het nieuwe ‘New World Orphans’ hoort echter absoluut in de eerste categorie thuis en laat een ouderwets bevlogen (hed) p.e. horen.

Laurens Kusters vergaart bekendheid binnen de hardcorescene als drummer van Deviate, de Belgische metalcoreformatie die in de jaren negentig behoorlijk in de lift zit. Om de releases van Deviate voortaan zelf uit te kunnen brengen, richt hij in 1994 het label I Scream Records op. Het duurt echter niet lang voordat Kusters ook andere bands gaat contracteren en in de jaren die volgen, groeit het label in Europa uit tot een van de meest toonaangevende leveranciers op het gebied van punk en hardcore. Vorig jaar vierde I Scream haar vijftiende verjaardag. Een mooie aanleiding om met de tegenwoordig in New York woonachtige Belg de stand van zaken door te nemen.

Zelden heeft black metal zo divers en kleurrijk geklonken als op ‘Ylem’. Op dit recent verschenen nieuwe album van Dark Fortress ontpopt de de Duitse formatie zich meer dan ooit als een van de meest progressieve exponenten die het doorgaans vrij rechtlijnige genre rijk is. Een telefonisch onderhoud met zanger Morean, die overigens al vijftien jaar in Rotterdam woont en vloeiend Nederlands spreekt, mondt al snel uit in een geanimeerd gesprek over de zin en onzin van black metal. Maar niet zonder eerst een en ander toe te lichten omtrent het prachtige ‘Ylem’.

Met de EP ‘Drugs, Money & Sex’ en de full-length ‘Kings At Crime’ leverde Skarhead in de jaren negentig een tweetal heuse klassiekers af. In de jaren die volgden werd het echter angstvallig stil rond de Newyorkse thugcoreformatie. Met het knallende nieuwe ‘Drugs, Music & Sex’ is de band rond frontman Lord Ezec echter weer helemaal terug. Met een zes man sterke bezetting, met daarin een paar nieuwe gezichten, nam de bijna vol getatoeëerde muzikant in rap tempo een beul van een plaat op die klinkt als vanouds, een superruige mix van NYHC, straatpunk en wat flarden hiphop.

Na vier jaren van ogenschijnlijke afwezigheid doorbrak de Nieuw-Zeelandse death metalband Dawn Of Azazel eind vorig jaar de stilte met een klapper van een nieuwe plaat. Nou had het drietal op het in 2005 verschenen ‘Sedition’ al bewezen niet voor één gat te vangen te zijn, op ‘Relentless’ is DOA’s furieuze, tegendraadse death metal tot volle wasdom gekomen. Zo zit de cocktail van dynamische ritmes, loeistrakke blastsalvo’s en vuige grunts ditmaal niet alleen veel beter in de productionele verf, ook songtechnisch zijn de Nieuw-Zeelanders een flink stuk opgeschoten. Vindt ook zanger/bassist Rigel Walshe.

Met de huidige golf aan reünies was het an sich geen al te grote verrassing dat ook Biohazard begin 2008 zijn wederopstanding wereldkundig maakte. Wél verrassend was het nieuws dat het hier een terugkeer van de klassieke bezetting betrof. Dus mét Bobby Hambel, de gitarist die de band medio jaren negentig na onenigheid verliet en waar de overgebleven bandleden nadien nooit een waardige vervanger voor wisten te vinden. Of zoals zanger/gitarist Billy Graziadei het zelf samenvat: “Biohazard zonder Bobby was als een hond met drie poten.”

Eén van de grote verrassingen van 2009 staat op naam van My City Burning dat in september van dit jaar debuteerde met de ijzersterke EP ‘White Lies, Black Eyes’. Hierop wordt niet alleen tomeloze agressie in verrassend pakkende songs gestoken, maar slagen de Amsterdammers er met hun mix van hardcore en thrash tevens in fris voor de dag te komen in een vrijwel volledig vastgeroeste scene. Sindsdien heeft MCB niet stilgezeten, want ter promotie van de EP wordt intensief getourd en weet de band door het nodige gelobby optredens met diverse bekende bands los te peuteren.

Alsof de duvel ermee speelt. Na in 2006 zowel artistiek als commercieel te pieken met het sterke ‘Ad Majorem Sathanas Gloriam’, valt het Noorse Gorgoroth nog geen anderhalf jaar later al ruziënd uit elkaar. Wat volgt is een breed uitgemeten juridisch steekspel tussen enerzijds zanger Gaahl en bassist King en anderzijds gitarist Infernus, met als inzet de rechten op het gebruik van de bandnaam. Voor de buitenwacht wordt het er intussen, met twee verschillende versies van de band, niet bepaald duidelijker op. Begin dit jaar biedt een Noorse rechtbank echter uitsluitsel en wijst Infernus aan als rechtmatige uitbater van de band.

Na het uiteenvallen van hun toenmalige bands Retturn en With Pride slaan begin 2007 de in Amsterdam woonachtige Brazilianen Dom Mura (drums) en Michel Gambini (zang, gitaar) de handen ineen en formeren de nieuwe band Seita. Al snel wordt de oefenruimte betrokken om te broeden op een stel agressieve metalsongs. Eenmaal uitgegroeid tot viertal wordt begin 2008 het resultaat van die inspanningen ingeblikt en levert de band eind vorig jaar in eigen beheer de indrukwekkende MCD ‘Imprint Forever’ af.

Al jaren weet Enslaved als geen ander grimmige black metal, ijzige screams en schelle gitaren op fabelachtige wijze te verenigen met dromerig muzikaal avontuur. Zo ook op ‘Vertebrae’, het meest recente huzarenstukje van de uit het Noorse Bergen afkomstige band. Op deze inmiddels negende langspeler vertoont Enslaved andermaal met verve zijn kunsten, wat opnieuw een prachtplaat heeft opgeleverd waarmee de avontuurlijk ingestelde metalfan met een gerust hart de winter in kan.