Recensie: Superjoint Ritual - Use Once And Destroy (Sanctuary) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 1 januari 2003
Superjoint Ritual - Use Once And Destroy (Sanctuary) (CD) Het schijnt dat de periode na het afkicken van een willekeurige harddrug zich voornamelijk kenmerkt door verveling. In het geval van Phil Anselmo zorgde een druk toerschema met Pantera destijds gelukkig voor de nodige afwisseling.

Nu Pantera grotendeels op zijn gat ligt, heeft hij een andere manier gevonden om hem van zijn verveling af te helpen, namelijk het zingen in een keur aan side-projects. Eerst was er de black/death metalband Necrophagia, waarin eerste instantie zijn deelname op een Bruijeriaanse manier angstvallig stilgehouden werd. Gevolgd door Down, wat meer zeventiger jaren rock georiënteerd is.

En nu is er dan Superjoint Ritual, waar naast Phil ook Jimmy Bower van Eyehategod op gitaar en Joe Fazzio op drums deel van uit maken. Opmerkelijk om te vermelden is trouwens dat Phil Anselmo op dit album tevens de gitaar ter hand neemt.

Mensen die naar aanleiding van de bandnaam en de vele afgebeelde wietbladen op de hoes en in het boekje denken een zompige stonerrockplaat in huis te hebben gehaald, komen bedrogen uit, want deze band moet het meer hebben van de korte, thrash-achtige erupties.

Na het overrompelende, instrumentale nummer ‘Oblivious Maximus’ gaat ‘Uce Once And Destroy’ echt van start in de vorm van ‘Take No Guts’, welke van een zelfde kaliber is, namelijk opgefokt en ronkend. De overwegend up-tempo nummers doen me bij tijd en wijlen denken aan Soilent Green, zij het dat laatstgenoemde toch een tikje extremer van aard is.

Het ronkende gitaargeluid refereert enigzins aan Napalm Death en Motorhead, terwijl de vocalen natuurlijk op en top Anselmo klinken en prima voor elkaar zijn. Zodoende vinden verstokte Panterafans ook ongetwijfeld iets van hun gading. De vaart zit er de eerste vijf, zes nummers lekker in, maar zo halverwege gaat het tempo een tikje lager en lijkt de boel hier en daar te verzanden in jamsessie-achtige praktijken. Het uiterst saaie nummer ‘Ozena’ en het even zielloze titelnummer hebben daar onder te lijden.

Bij meer nummers gaat het hoopvol van start om vervolgens af te zwakken qua tempo met alle gevolgen van dien. Ook het feit dat er maar liefst achttien nummers op de plaat staan, maakt hem minder doeltreffend. Dit alles neemt echter niet weg dat we hier wel met een puik metalalbum van doen hebben. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik meer onder de indruk ben van Down, maar ‘Use Once And Destroy’ maakt het uitblijven van een nieuwe Panteraplaat in ieder geval een stuk draaglijker.

78


Website Superjoint Ritual