Recensie: Nile - In Their Darkened Shrines (Relapse) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 1 januari 2003
Nile - In Their Darkened Shrines (Relapse) (CD) De Egyptologen van Nile zijn inmiddels allang geen onbekende meer in de death metalscene en hun vorige album ‘Black Seeds of Vengeance’ heeft voor de definitieve doorbraak gezorgd. Sindsdien hebben zich een aantal bezettingswisselingen voorgedaan. Zo heeft Jon Vesano de basgitaar overgenomen van Chief Spires en is Tony Laureano de nieuwe permanente drummer na het vertrek van Pete Hammoura. Aan de muziek op dit nieuwe album ‘In Their Darkest Shrines’ is dat vrijwel niet te horen, aangezien het gros van de nummers wederom door Nile-meesterbrein en zanger/gitarist Karl Sanders zijn gecomponeerd.

Mensen die het vorige album goed vonden, zullen ook dit album goed kunnen pruimen, want ook dit album staat bol van de razende grindpassages, de onmenselijk lage en vocalen, onmogelijk en hoekig drumwerk, veel abrupte tempowisselingen en natuurlijk de epische klanken die je het gevoel geven dat je in het oude Egypte tussen de piramides en de Farao’s loopt. Dit alles tot een fabuleus geheel samengesmolten.

Persoonlijk ben ik van mening dat deze Egyptische klanken de muziek van Nile van het begin af aan een meerwaarde hebben gegeven. Je kunt je natuurlijk afvragen hoe lang Nile door kan gaan met de deze thematiek die de teksten, de muziek en het artwork beheerst, maar dan zeg ik op mijn beurt, hoe lang kan een band als Cannibal Corpse of Mortician nog doorgaan met het bezingen van afgerukte ledematen, slachtingen en meer bloederige taferelen? Desondanks valt niet te ontkennen dat de verrassing er natuurlijk wel een beetje af is. Mij deert dat allerminst, want nummers als het epische ‘Unas Slayer of Gods’(wat wel iets wegheeft van To dream of Ur’ dat het vorige album sierde) en bijvoorbeeld de overrompelende openingstracks ‘The Blessed Dead’, ‘Execration Text’ en bijvoorbeeld ‘Churning the Maelstrom‘ brengen mij nog steeds in extase.

De afsluiting gebeurt d.m.v. een vierdelig epos. Zo doet deel een je vermoeden dat de Farao met zijn gevolg de stad in komt rijden, is deel twee een razende death track, vol hoeken en onverwachte tempowisselingen, evenals deel drie. Deel vier tenslotte, getiteld ‘Ruins’, is een slepende, bombastische track die je achterlaat in reddeloosheid. Geen grote verrassingen dus. Ook geen grote sprongen voorwaarts qua kwaliteit, maar wederom een weergaloos doodsmetalen wapenfeit dat Nile plek op de death metalkaart moeiteloos onderstreept.

88
Website Nile