Recensie: Fear Factory - Digimortal (Roadrunner) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 1 januari 2003
Fear Factory - Digimortal (Roadrunner) (CD) Ik las eens een recensie van het debuut van Fear Factory, “Soul of a new machine”. Daarin werd getwijfeld aan de levensvatbaarheid van deze band. Na het tweede album “Demanufacture” twijfelt niemand daar nog aan. Dat album sloeg namelijk (vooral in Europa) in als een bom en de status van Fear Factory was gevestigd.

Met het iets zweverigere album “Obsolete” werd niet alleen deze status verder geconsolideerd, maar werd ook het concept Mens vs Machine verder doorgetrokken. Zoals we van Fear Factory gewend zijn hebben ze ook op dit album weer een andere invalshoek gevonden op dit thema. Op dit album staat de vraag centraal of het mogelijk is om de genen en karaktereigenschappen van een mens vast te leggen op een chip.

De muziek op dit album is in vergelijking met “Obsolete” meer in your face, meer concreet en minder zweverig. Toch vind ik dit album niet zo doeltreffend en overdonderend als de eerste twee albums van deze heren. Aan de retestrakke drums van de heer Herrera ligt dat zeker niet en ook niet aan de verrichtingen van gitarist Dino en bassist Cristian.

Ook de produktie van Rys Fulber (o.a. Frontline Assembly) is erg helder en open en het geluid is werkelijk volgepropt met digitale klanken, wat dit album zeker een bepaalde meerwaarde meegeeft. Zanger Burton C. Bell presenteert zich op dit album wederom als een begenadigd zanger, hoewel hij niet meer zo vel van leer trekt als op het debuut.

Misschien ligt het dan gewoon aan de nummers zelf die mijns inziens niet echt goed van elkaar te onderscheiden zijn. Begrijp me niet verkeerd, dit album bevat wederom alle ingrediënten die we van Fear Factory kunnen verwachten en dit album is dan ook allesbehalve slecht. Het album mist mijns inziens alleen een paar fikse knallers in het straatje van “Self Bias Resistor” of Edgecrusher”. Ik vind waarschijnlijk de bonusnummers nog het beste.

72