Recensie: Down - II A Bustle In Your Hedgerow (Elektra) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 1 januari 2003
Down - II A Bustle In Your Hedgerow (Elektra) (CD) Dikke rookwolken, afkomstig van diverse geestverruimende rookselen banen zich een weg door mijn vertrek en vertrekken met enige vertraging door mijn raam naar buiten. Ik trek mijn zoveelste biertje open en zet de nieuwe, geweldige cd van het superproject Down nog maar een keer op. Want verdomme, wat een bedwelmende plaat.

Deze formatie, bestaande uit Phil Anselmo op zang en Rex op bas (beiden Pantera), Pepper Keenan op gitaar en Jimmy op drums, (beiden COC) en ‘last but not least’ Kirk Windstein op gitaar (Crowbar) zet zes jaar na het weergaloze debuut ‘NOLA’met het tweede album, getiteld ‘II A bustle in your hedgerow’ een geweldige en zware, dampende rockplaat neer. Net als op het debuut presteert dit gezelschap erin om authentieke klanken, die refereren aan Black Sabbath, Led Zeppelin en in mindere mate Thin Lizzy te verpakken in een modern en aanstekelijk jasje.

Vooral het openingsnummer ‘Lyergik Funeral’ is doordrenkt van Black Sabbath-invloeden. Logge riffs, dynamische drums en het typerende stemgeluid van de heer Anselmo resulteren in een zwaar, slepend prachtnummer. Het daaropvolgende There’s something on my side’ gaat in hetzelfde tempo verder. Het is erg mooi om te horen hoe de moderne metal- en hardcore-invloeden, schijnbaar hand in hand gaan met de stukken die refereren aan voorbije tijden. Zo komen er in het nummer ‘Stained glasscross’ nog Hammond orgels om de hoek kijken en doet het intermezzo ‘Doobinterlude’ zelfs een beetje als oude Pink Floyd denken.

De zang van Phil Anselmo leent zich natuurlijk ook erg goed voor een dergelijke aanpak. Hij heeft bij Pantera en op de vorige Down plaat al bewezen ook zeer goed uit de voeten te kunnen met melodieuze en akoestische partijen. Zo ook deze plaat. De bijna ballad ‘Learn from this mistake is daar een bijzonder goed voorbeeld van. Enig minpunt is het feit dat er in de hardere nummers, mijns inziens te snel naar de groove wordt gegrepen om de boel op gang te houden. Met andere woorden, iets minder verrassend dat op het debuut ‘NOLA’.

Na de spontaan klinkende jam ‘Dog Tred’ volgt hekkensluiter “Landing on the mountains of Meggido’, waarin de vrouw van de Phil, Opal de achtergrondvocalen voor haar rekening neemt. Dit en het feit dat de drums klinken als onweerswolken geven dit nummer een bijna episch tintje. Een prachtige afsluiter van een prachtig album. Of er een opvolger in het verschiet ligt weet je natuurlijk maar nooit bij een project als dit. Wel zijn ze in Amerika headliner van een van de podia van het Ozzfest. Verdomde jammer dat ze niet ook in Nijmegen, op de Nederlandse editie van het Ozzfest staan, want ik zou deze heren graag een keer live aan het werk zien. Nou ja, shit happens. Waar zit die play knop ook alweer?…

95


Website Down