Recensie: NFD – No Love Lost (Jungle) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op vrijdag 18 februari 2005
NFD – No Love Lost (Jungle) (CD) Dat The Fields of the Nephilim een legendarische en zeer succesvolle carričre achter de rug heeft behoeft geen enkele discussie. Wie de band nog (steeds) niet kent, moet rap maken dat hij of zij in aanraking komt met de muziek van deze bijzondere band. Ook al is de ziel van 'The Fields' al na enkele reďncarnaties - waaronder tussenproject The Nephilim - zeer waarschijnlijk definitief heengegaan.

Alhoewel, rond Tony Pettitt (bassist, The Fields of the Nephilim) en Simon Rippin (drummer, The Nephilim) is een nieuwe band ontstaan. Naast eerdergenoemde leden is dit NFD-debuut opgenomen met muzikanten die allemaal op wat voor manier dan ook bij 'The Fields' betrokken zijn geweest, waarna 'No Love Lost' op de muziekwereld is losgelaten. En hoe!

Wellicht niet echt eerlijk om beide bands met elkaar te vergelijken, maar je ontkomt er als luisteraar toch niet aan. De roots van deze heren spoken namelijk constant door je hoofd. Zo vertonen zowel de zang als de muziek overeenkomsten met 'die band'. Met dit verschil dat het songmateriaal van NFD songgerichter en meer 'to the point' is. In ‘Blackened’ is bijvoorbeeld te horen dat de band zijn metalinvloeden sterk aanwezig wil laten zijn. Terwijl het veel rustigere ‘Stronger’ verraadt dat de muzikanten het New Wave-tijdperk nog steeds niet zijn vergeten.

Sprankelende Delay gitaren worden afgewisseld met kwade metalriffs. En zanger Peter 'Bob' White laat met half gruntende zang horen dat hetgeen hij zingt hem allemaal menens is. De muziek wordt gedragen door de bas van Pettitt en (dus) komen de vettige new wave goth rock-songs brutaal je speakers uit druipen. NFD is als de zoon die niet bang hoeft te zijn om uit de schaduw van de legendarische heldendaden van zijn vader te treden, om zijn eigen licht op nieuwe generaties muziekliefhebbers te laten schijnen. En met 'No Love Lost' ben ik in ieder geval weer een topalbum rijker.

90

Website NFD