Recensie: Biohazard - Uncivilization (SPV/Steamhammer) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 1 januari 2003
Biohazard - Uncivilization (SPV/Steamhammer) (CD) Er is al veel over gezegd en geschreven, maar het langverwachte nieuwe album is nu dan eindelijk uit. Een aantal nummers van deze plaat werden al live ten gehore gebracht tijdens de diverse concerten waarmee dit gezelschap ons land het afgelopen jaar vereerde. Bekendste daarvan is wellicht het nummer “Hate Fuck Fight Kill” dat al uit diverse kelen te horen was voordat het vastgelegd werd op de gevoelige geluidsplaat wat ook laat zien dat Biohazard nog steeds op een grote steun kan rekenen.
Tevens is dit de plaat waar de derde gitarist van Biohazard, Leo genaamd zijn opwachting maakt. Zou hij dan in staat zijn om de glorieuze periode ten tijde van “Urban Discipline” en “State of the world address” te laten herleven? Het mag toch een publiek geheim genoemd worden dat met het vertrek van Gitarist Bobby Hambel ook het grote succes afnam. En niet alleen dat. Ook de muziek was niet meer zoals het was. Het swingende en groovende gitaarwerk van Bobby was een waar gemis. Mijn eerste indruk van deze plaat is toch een zeer positieve. De opener “Sell out” is een nummer met een vette Bio-groove en bijpassende vocalen en die typische Biohazard groove is meer nummers nog echt wel aanwezig. Hij is alleen iets anders verpakt. Persoonlijk minpunt vind ik de ietwat overproduktie van het album. Op sommige nummers zijn de vocalen van Billy zo door de mangel gehaald dat ze amper meer te herkennen zijn. Verder zal ik niet gaan zeiken dat de plaat niet hardcore genoeg is, want voor de “echte” hardcorefan is Biohazard toch nooit goed genoeg geweest. Gitarist Leo toont zich verdienstelijk en geeft met zijn gitaarspel zeker een meerwaarde aan het album. Ook zijn er voor deze plaat een groot aantal metalcoryfeeen opgetrommeld. Meest opvallende hiervan is Peter Steele. (Type-o-Negative). Blijkbaar nog steeds bevriend vanaf de tijd dat Evan nog werkzaam was als roadie van Peter’s vorige band Carnivore. Deze samenwerking levert het mooie intermezzo op dat het einde van het nummer “Plastic” inluidt. In het nummer “Last man standing” is wederom Sen Dog van Cypress Hill te horen. (Net zoals in het nummer “How it is” op het album “State”) Dat Biohazard het op een groot publiek mikt met dit album moge na beluistering duidelijk zijn. En dat is nog het meest te merken aan de productie die met een bepaald tijdsbeeld in gedachten tot stand moet zijn gekomen. Laten we hopen dat deze plaat ze het verwachte succes oplevert. Al was het alleen maar omdat het zulke doorzetters zijn.

85