Recensie: Ciborium – Overgrowing Human Void (Hardebaran) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op dinsdag 10 augustus 2004
Ciborium – Overgrowing Human Void (Hardebaran) (CD) Het Iberische schiereiland Portugal heeft geen grootse staat van dienst wanneer het op metalbands aankomt. Moonspell spreekt internationaal een aardig woordje mee, maar hun metalen vakbroeders moeten het stellen met een schamele scene, weinig mogelijkheden om op te treden en de hoop op een doorbraak in het metal-vriendelijkere noorden van het continent. Het eveneens Portugese Ciborium heeft voor zijn tweede album 'Overgrowing Human Void' een deal weten te bemachtigen met Hardebaran, het label dat al zoveel derde-metal-wereld-bands de kans gaf die ze (al dan niet) verdienden.

'Overgrowing Human Void' is een plaat met verscheidene gezichten. Opener 'Shadowalk' (geen typefout) doet me aanvankelijk denken aan het vroege werk van Morbid Angel, totdat grunter João Sequeira plotseling overgaat in een clean gezongen refrein. Deze formule wordt ook toegepast in tracks als 'Skyshaper' (met het koddige mandoline-intro) en 'Walking On Razors' en gaat mij eigenlijk vrij snel vervelen. Vals wordt er niet gezongen, maar wel erg repetitief. Eentonigheid slaat tevens toe bij het drumwerk van Bruno Guilherme. Na drie nummers heeft hij zijn arsenaal van breaks al uitgeput en blijkt dat hij nog even door moet oefenen om het niveau van een Pete Sandoval te halen.

In de melodieuzere pasages komt trouwens nog een andere invloed naar voren, namelijk Rotting Christ. De riffs neigen af en toe naar black en doom metal, aangevuld met klassieke invloeden. Van mij hadden deze gitaren wat prominenter in de mix gemogen. Nu staan ze in de verdrukking ten opzichte van de bas en drums.

Dat Ciborium wel degelijk beschikt over compositorische kwaliteiten blijkt uit het korte instrumentaaltje 'Lackadaisical' (letterlijke vertaling: ongeïnspireerd, loom) dat zo op Cynic's 'Focus' had kunnen staan. Helaas leiden alle goede bedoelingen niet tot songs die blijven hangen. Verveling slaat op den duur toe als ware het een tropische Portugese zomermiddag en tijd voor een siësta. Wanneer Ciborium verbetering aanbrengt in de coherentie van hun werk en de speltechniek (van met name de drummer) iets opvoert, zou het vervolg best veelbelovend kunnen zijn. Nu moet het genoegen nemen met een plaats in de middenmoot.

73


Website Ciborium