Recensie: Luna Ad Noctum – Dimness’ Profound (Golden Lake) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op donderdag 29 juli 2004
Luna Ad Noctum – Dimness’ Profound (Golden Lake) (CD) De eerste langspeler van deze Poolse formatie komt verassend goed uit de hoek en mag meteen als knappe prestatie betiteld worden. Hou je van symfonische, technische black metal in het straatje van oude Dimmu Borgir en Emperor, dan zal ‘Dimness Profound’ je waarschijnlijk goed bevallen. Her en der drijft ook de moeilijk te ontkomen Cradle-gedachte boven, maar Luna ad Noctum bewijst deze gedachte de baas te zijn en de term symfonische black metal te verdienen, in tegenstelling tot het gothic gezelschap Filth.

Daar een vergelijking met grootheden moeilijk te maken is - minder episch dan Emperor en symfonischer dan oude Dimmu - en nogal gewaagd bovendien: Luna Ad Noctum verdient met hun uitstekend neergezette debuut erkenning. De muziek is doorspekt met allerhande black metal clichés, maar wordt zeker voor zwart metalen begrippen stijlvol en professioneel uitgevoerd. Na een sinister intro knalt het openingsnummer op blastbeat-snelheid de boxen uit en word je bij de eerste kennismaking met de vocalen getrakteerd op een vuile, uitgesmeerde ik-moet-kotsen-grunt.

Bij het openslaan van het boekje blijken de teksten niet eens al te beroerd (doch cliché) en verdient men mijns inziens een pluim in de vorm van een halve punt extra, daar de meeste metalcollega’s uit het voormalige Oostblok doorgaans rampzalige grammatica bezigen en met onbestaande woorden onder ogen durven te brengen.

In het ‘Traitor Of Sadness And Grief’ lijkt de band eerst – elk instrument op zijn bescheiden beurt - te laten zien wat men in huis heeft, om op de rest van de plaat een gevarieerder aanbod songs te presenteren. De drums gieren meestentijds op mijn favoriete (dus hoge) snelheid door en schakelen steeds op precies het goede moment een versnelling terug. Het symfonische toetsenwerk wordt nooit té symfonisch, ligt perfect in de mix en is geen moment te overdreven aanwezig.

Uitgespoten oren zullen tot de ontdekking komen dat de bas er absoluut mag wezen en een essentieel deel uitmaakt van de plaat. Melodieuze riffs en zowaar een bovengemiddelde solo (‘ The Mirror of our Curse’) sjezen voorbij en voor je het weet ben je met de outro weer terug bij het intro. Ook al ligt een originaliteit prijs in de verste verte nog niet in het verschiet, Luna Ad Noctum toont zich vakbekwaam, en blijft op slinkse wijze onder de hersenpan hangen. Ik ben benieuwd naar de opvolger, te verwachten in september.

86

MP3 'Traitors Of Sadness And Grief'


Website Luna Ad Noctum