Recensie: Machine Head - Supercharger (Roadrunner) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 22 januari 2003
Machine Head - Supercharger (Roadrunner) (CD) Machine Head laat zien dat het niet altijd goed kan gaan met een band die plotseling als een denderende TGV carrière maakt. Het debuut ‘Burn My Eyes’ was in 1994 een beste schop onder de kont van de metalscene. De opvolger ‘The More Things Change’ uit 1997 was ook goed, maar miste de intensiteit van het eerste album. Machinehead kwam in een crisis terecht. Gitarist Ahrue Luster werd ten koste van Logan Mader door de band ingelijfd en men besloot de samenwerking met producer Colin Richardson te verbreken.

In 1999 kwam dan eindelijk de derde cd uit, ‘The Burning Red’. Het was een plaat die een volledig andere Machinehead horen liet, met dank aan producer Ross Robinson (Korn en de hele nieuwe Roadrunnerstal). ‘The Burning Red’ was een goede plaat, maar het was niet meer de Machinehead van het debuut. Het leek erop alsof Robb Flynn & co op de New-Metal-trein probeerden te springen. Een mislukte sprong. Opgelucht was ik dan ook om te vernemen dat Ross Robinson niet het vierde album zou gaan produceren. Back to the roots? Niet echt. Maar is dat erg? Nee, want ‘Supercharger’ is het soort album geworden waar een band trots op mag zijn. ‘Supercharger’ is gevarieerd.

De beukers zijn niet vergeten, in de vorm van ‘White Knuckle Blackout!’, ‘American High’, Trephination (erg opzwepend) en het gelijknamige titelnummer. Robb Flynn heeft zich duidelijk ontwikkeld als zanger. Zo te horen heeft de beste man een poster van Faith No More boven zijn bed hangen, want als hij niet schreeuwt lijkt Flynn wel op Mike Patton. Dit komt duidelijk naar voren in de rustigere songs ‘All In Your Head’ en ‘Deafening Silence’. Met ‘Crashing Around You’ dient zich zelfs een mogelijke hit aan. Je zou bijna denken dat je Papa Roach hoort. Maar denk erom; het blijft Machine Head. De enige stumper is ‘Nausea’. Robb Flynn zingt daarin alsof hij bij Destiny’s Child zit. Conclusie: Machinehead was even ontspoord, maar zit nu weer op de rails. Weliswaar op een ander spoor, maar zo te horen wel een spoor dat leidt naar meer variatie. Ik kan het lef van de band in ieder geval wel waarderen.

78

Website Machine Head