Recensie: Anathema - A Natural Disaster (Music For Nations) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op vrijdag 4 juni 2004
Anathema - A Natural Disaster (Music For Nations) (CD) Anathema durft risico’s te nemen. De Britten zijn absoluut niet bang om fans te verliezen, maar blijven gewoon doen waar ze zichzelf muzikaal het best bij voelen. Hoe het zakelijk gezien uitpakt ziet ze later wel. Ik was met ‘A Fine Day To Exit’ toch bang dat die plaat, mede door zijn wat mindere kwaliteit, het einde zou betekenen van deze zeer bijzondere band. Ook al omdat hun verwoede pogingen om de klootzakkerige muzikale leeghoofden van MTV en andere zelfs nog meer idioterige massatevredenstellende muziekzenders zowel op radio als TV over te halen hun clips en muziek te gaan draaien, vrijwel mislukten. Ook werd er gesproken en gedacht aan een naamsverandering. Misschien ook wel een reden dat de band op een soort van een dood spoor was aanbeland qua toekomst perspectief. Maar ze zijn er nog steeds… Goddank.

De hele plaat bestaat uit muzikale meesterwerkjes die af en toe zeer diep kunnen roeren. Op sommige dagen kan ik soms ziek worden van een nummer als ‘Are You There?’ dat veel doet denken aan 'One Last Goodbye'. Met het nummer ‘Balance’ wroet men in de indie rock van Radiohead, gevolgd door het meesterlijke ‘Closer’ dat qua op- en afbouw doet denken aan een paniekerige thriller. Ook nummers als ‘Flying’ en ‘Electricity’ (gezongen door Danny) zijn droevige met uitsterven bedreigde bloemetjes, die bloeiend in een godvergeten landschap vol modder en onweer schreeuwen om de aandacht van de eenzame massa.

Het titelnummer, met de zus van John Douglas aan het woord, is een prachtig en op zich staand lied, dat zo aan het eind van een avondje kroeg voor de overblijvertjes kan worden gedraaid. Echt prachtig. En met ‘Pulled Under At 2000 Meters A Second’ word je herinnerd aan een klassieker als ‘A Dying Wish’.

De productie is deze keer door de band zelf gedaan, wat zeker niet wil zeggen dat het productioneel minder is dan op voorgaande platen. Wel anders. Er is meer ruimte voor de zang, wat ook door hun bijzondere manier van componeren komt. En de muziek is qua kleur wat meer in balans.

Doordat de stem van zanger Vincent in bepaalde nummers vrij ver op de voorgrond is gemixt krijg je het idee dat hij soms in je kamer staat te zingen en daardoor wordt het persoonlijke gevoel van de plaat nog meer versterkt. Hier en daar vallen wat muzikale slordigheidjes te bespeuren, wat echter alleen een geoefend oor zal opvallen. Dit kan voor mij de plaat niet versmeren, want dat maakt het voor mij alleen maar echter en raker. Het zeer mooie artwork van Travis Smith verdient het te worden vermeld.

Geen dwaze strijdliederen over duivels en kwade torren en krekels. geen slepende doomsongs over het einde der tijden en over de goden die ons komen vertellen dat ze ons binnenkort komen halen en aan vlammende galgen zullen voeren. Gewoon muziek die handelt over de dagelijkse gang van het normale leven. Over eenzaamheid, verdriet en weemoed, zonder ook maar ergens te zoet of te pretentieus te worden. ‘A Natural Disaster΄is een meesterwerk en voor dit album komt je tranen te kort.

Als Jan Peter Balkenende toch een verrassing voor ons in petto heeft, zijn masker en pruik af doet en deze vervangt door een gemene dictatoriale lach en een leger pet, wanneer hij dan toch de nieuwe Mao Zedong ,of erger, blijkt te zijn en ons Nederlanders religie, televisie en muziek gaat afpakken dan treur ik niet, want deze cd pakken ze mij niet meer af. Ze zullen deze plaat uit mijn stervende handen moeten trekken. En als ik dan in de hemel geen cd’s van Anathema kan kopen, dan bedank ik de Heer vriendelijk voor de uitnodiging en dan ga ik wel een deurtje verder. Lekker eeuwig kamperen in een haardvuurtje of twee onder het genot van deze plaat.

95
Website Anathema