Recensie: Tidal - Abraxas (Incendiary) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op vrijdag 23 april 2004
Tidal - Abraxas (Incendiary) (CD) Het tweede album van Tidal oogt aanvankelijk als een recalcitrante schreeuwlelijk met een opvliegerig karakter. Maar eenmaal door de weerbarstige schulp heen geprikt, openbaart zich een scala aan mooie melodieλn en knappe spanningsbogen. Tidal heeft iets ongrijpbaars, maar komt wel met songs, die hout snijden. De wonderlijke, licht schizofrene tracks weten zich na een tig aantal draaibeurten, zowaar in je grijze cellen te nestelen.

In een poging hun eigen sound te beschrijven, komen deze Duitsers zelf met de naam Pink Floyd aandraven, die zij naar eigen zeggen koppelen aan post hardcore. Nou doet eigenlijk alleen 'Cada Mono En Su Gira' me sterk denken aan dat kakofonische Pink Floyd-nummer, met die hele lange titel ('Several Species Of Furry Animals Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict'? Ja, die). Als je het mij vraagt, klinkt op 'Abraxas' eerder adoratie voor het oude werk van Sonic Youth door.

Vooral de rafelige gitaartapijten, die door Tidal worden uitgerold hadden in veel gevallen zo op het Sonic Youth-debuut 'Confusion Is Sex' (1983) kunnen staan. In het opzwepende 'Some Time Our Time' bijvoorbeeld of het uitgesponnen openingsnummer 'Timeout Deluxe'. De Duitsers zijn sowieso wel lang van stof, wat vooral mooi benut wordt in 'Peacemaker', waar de band het even op zijn gemak over de psychedelische boeg gooit. En post hardcore? Als dat inhoudt dat de zanger krijst alsof zijn sokken in de fik staan en de band haar dissonante manoeuvres op een punkachtige manier weet te brengen, dan zal dat wel kloppen.

79

Website Tidal