Recensie: Vomitory - Revelation Nausea (Metal Blade) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op maandag 23 december 2002
Vomitory - Revelation Nausea (Metal Blade) (CD) Vomitory is nou typisch zo’n band die per plaat een duidelijke stap, zo niet sprong voorwaarts maakt. In 1996 brachten deze Zweedse mannen hun debuutplaat 'Raped In Their Own Blood' uit. Dit album liet een redelijk standaard oldschool death metalgeluid horen. Toen in 1999 hun tweede album - 'Redemption' genaamd – uitkwam, was er al een duidelijke evolutie aan de gang.

De productie was een stuk vetter, maar vooral de muziek op 'Redemption' was een meer doordachte, snelle, doch groovende doodsmetalen substantie. Maar Vomitory zou Vomitory niet zijn als ze dus weer met een betere plaat op de proppen zouden komen. En ja hoor! Eind 2000 lanceert de band een van de beste death metalcd’s aller tijden. Jezus! Wat is dit een ongelofelijk briljante plaat!

Vanaf het moment dat de openingstrack “Revelation Nausea” door je speakers knalt is er geen ontkomen meer aan en sta je – of je dat nou wilt of niet – gegarandeerd een kleine veertig minuten met je hoofd te bangen, gelijk een bezetene. Het onwaarschijnlijk hoge niveau blijft het hele album moeiteloos gehandhaafd, met een positieve uitschieter in de vorm van 'When Silence Conquers'. Dit nummer wordt na een spanningopbouwend intro gevolgd door een werkelijk meesterlijke riff! In het nummer 'The Art Of War' is trouwens nog een gastoptreden van de zanger Cliff van de crustband Driller Killer te horen.

Als je deze plaat beluistert kun je ook niet anders dan concluderen dat het vertrek van zanger Jussi Linna de band alleen maar goed heeft gedaan. Een vervanger heeft men namelijk in eigen gelederen weten te vinden en hoe! Bassist Eric Rundqvist toont zich meer dan verdienstelijk achter de microfoon. Zijn grunt is aanzienlijk lager dan die van zijn voorganger en daardoor klinkt de muziek een stuk intenser. De hele cd klinkt trouwens veel dieper en zwaarder.

Deze band is er in geslaagd een perfecte combinatie te vinden tussen het meer melodieuze werk uit het thuisland en de meer moderne, zwaardere doodsklanken van Amerikaanse bodem. Vervolgens is men er in geslaagd dit alles perfect, loepzuiver, doch godse bruut op de gevoelige plaat te bombarderen. Een ieder die beweert een death metalliefhebber te zijn en deze plaat nog niet in zijn bezit heeft, moet zich maar eens diep gaan schamen.

92


Website Vomitory