Recensie: Nadir - Big Open Wound (Hardebaran) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 7 april 2004
Nadir - Big Open Wound (Hardebaran) (CD) Doodsaai vind ik 't en strontvervelend word ik ervan, die open wonden van Nadir. Ik ben bijna nog te lamlendig om er even een flinke bak zout in te sodemieteren. Goh, wat een voorspelbare opmerking, hoor ik U denken, maar wat wil je ook als je al een aantal luisterbeurten blootstaat aan het uiterst berekenbare materiaal van ons aller Nadir, om maar even een understatement van stal te halen.

Had hij het in die vorige recensie nou ook al niet over understatements? Ja, klopt. Ik val in herhaling, maar ik heb de 'kunst' afgekeken van dit Spaanse sluimerkabinet, dat het zelfs in amper een half uur flikt om zichzelf keer op keer te herhalen. En als het nou voor herhaling vatbaar was, zei ik ja. Maar eenmaal deelgenoot van Nadir's weinig verheffende capriolen, vul ik daar toch liever een volmondig nee in.

De vraag of deze mini-cd levensvatbaar is, lijkt me ditmaal ietwat relevanter. Ik kan me zo snel namelijk niemand bedenken, die zit te wachten op deze Paradise Lost-rip off. Dat zanger Vincent Riera van mening is dat hij echt net zo klinkt als Nick Holmes, is natuurlijk zijn goed recht. Maar dit zegt waarschijnlijk meer over zijn slechte oren, of de grootte van zijn zelfvertrouwen, daar de beschrijving 'verkouden zeehond' meer waarheidsgetrouw is.

Zijn medebandleden brengen het er aanzienlijk minder beroerd van af, maar hun spel zit zo verdomde voorspelbaar in elkaar, dat het niet leuk meer is. Zij verrekken het werkelijk om ook maar een klein beetje te imponeren met verrassende invalshoeken. Het zou desondanks onterecht zijn om de heren af te schepen met een dikke onvoldoende. Nadir is geen krakkemikkig bandje, die steek na steek laat vallen. Maar met 'Big Open Wounds' kunnen deze Spanjaarden direct plaatsnemen in de kilometers lange rij der middelmatigheden.

59

Website Nadir