Recensie: Noisy Hours - Indigestible Sounds Vol. I (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op vrijdag 2 april 2004
Noisy Hours - Indigestible Sounds Vol. I (CD) Dat Italië qua metal meer te bieden heeft dan power metalfabrikanten als Rhapsody en Domine, werd me onlangs duidelijk toen me vet plaatwerk van Conspiracy A.D en Gory Blister onder de neus werd geschoven. De compilatie 'Indigestible Sounds' pepert me nogmaals in dat er in die contreien heel wat aan de hand is. Deze verzamelaar is samengesteld door het Italiaanse metal e-zine Noisy Hours, dat hiermee de vaderlandse underground wil ondersteunen.

Dat is niet alleen een nobel streven van deze pizzabakkers, maar blijkt ook een prima plan te zijn geweest. Deze eerste editie - een tweede is inmiddels in de maak en verschijnt in oktober - biedt een boeiend kijkje in de keuken van de Italiaanse underground en levert een aantal leuke ontdekkingen op. Alle achttien tracks op deze compilatie belichten, is wat teveel van het goede, dus beperk ik me tot de meest in het oog springende bands.

Opener Zero Signal beukt er meteen al lekker in met hun moddervette, zware metalcore. De band beschikt over een zeer overtuigende brulaap, spuugt erg heftige riffs uit en leunt over de hele linie meer op metal dan hardcore. Vette shit!

Mocht The Darkness ooit zonder zanger komen te zitten, dan raad ik ze aan om de zanger van de heavy metalband Rain te bellen, de tweede band op dit schijfje. Lachen geblazen met die kerel.

Vervolgens is het de beurt aan Last Rites, die aantoont wel uit de voeten te kunnen met een vette pot thrash metal. Er zijn overeenkomsten met Arch Enemy te bespeuren in hun 'Mind's Prison', dat verder erg goed in elkaar steekt.

Het massieve en zware geluid is het eerste dat opvalt aan 'The Hive Of Damage' van Agabus. Daarnaast is het opmerkelijk hoe zij hardcore, nu metal, death metal en Biohazardachtige geluiden weten te combineren. Agabus komt daar prima mee weg en is zeker origineel te noemen. Wat is het dan jammer dat in de cleane stukken de afkomst van de heren iets te duidelijk doorklinkt, waarmee ik doel op het niet bepaald accentloze Engels.

Dan kun je natuurlijk ook gewoon in je eigen taal gaan zingen, moeten de leden van de experimentele hardcoreband Dolly Varden gedacht hebben. Hun bijdrage 'Pensiero Criminale' klinkt gedreven, zit vol emotie en bezit tevens een aantal elektronische elementen, die op fraaie wijze geïntegreerd zijn. Het is deze (twee) lieden menens en dat schreeuwen ze luidruchtig van zich af.

Dat de band Melancholy Soul niet bestaat uit positivo's blijkt alleen al wel uit de nogal sneue bandnaam. Maar met zo'n erbarmelijk slechte zanger achter de microfoon in je toch al niet bijster boeiende bandje, zal het ook wel niet meevallen allemaal. Sterkte jongens.

'Vortice' is een bak bruisende metal in het Machine Headstraatje, dus niet vies van de nodige hardcore-invloeden. Meest opvallend zijn echter toch wel de Layne Staley (Alice In Chains dus) zanglijnen, waarmee Captura sporadisch voor de dag komt.

Cold Void oogt aanvankelijk als een Moonspellachtige doom band, maar ontpopt zich gaandeweg tot een felle death/black metalband. Dat doen ze zeker niet onverdienstelijk, maar bijster veel indruk te weten ze daar ook niet mee te maken.

De formatie Killing Creed is met de track 'Hollow Man' vertegenwoordigd. Deze mannen spelen old school death metal en doen dat verdomde effectief! De band beukt en buldert dat het een lieve lust is en heeft een broertje dood aan gezapigheid.

Verder is Crenshaw zeker het vermelden waard. Muzikaal houden ze het midden tussen Deftones en wijlen Ultraspank, zoals beide bands op hun debuut klonken. Muzikaal weten zij die kwaliteit zeker te benaderen. Tevens Vinden we in de gelederen een prima zanger, die met zijn emotievolle stem zelfs op deze voorlopige mix (meerdere tracks op dit album zijn nog niet afgemixt e.d.) heel overtuigend voor de dag komt en ontzag inboezemt met zijn lange uithalen. Hier gaan we meer van horen, let op mijn woorden!

De track 'Morpho' van Anna Void klinkt het overgrote deel als een kopie van ons eigen Green Lizard, maar heeft sporadisch een aantal hakstukken ingebouwd. Altijd goed hoor ik U denken, maar in deze track klinkt het enigszins misplaatst. de band hinkt hierdoor namelijk teveel op twee gedachten, de mooie spanningsbogen ten spijt.

Eén van de onbetwiste dieptepunten op 'Indigestible Sounds' is Bloody Tears, met hun 'Black Society'. De licht aan SOAD verwante muziek is nog wel aan te horen, maar jezustering, wat is die zanger slecht! Die gast klinkt als iemand die na een teveel aan alcohol het idee opvat om naar een karaokebar te gaan, om zichzelf daar historisch voor lul te gaan zetten.

Terwijl hij al waggelend staat te krakelen en te blèren in de meezingbar, krijgt hij al snel bijval van een andere zuipschuit, die bijbeunt in de band Holy Martyr. Naast die gozer klinkt mijn stem nog wel acceptabel, moet de beste man gedacht hebben. Nee dus en jullie 'warrior' metal is ook rijp voor de sloop!

'Indigestible Sounds' is te bestellen voor het luttele bedrag van €5,- op Noisy Hours of door een mailtje te sturen naar compilation@noisyhours.it.
Website Noisy Hours