Recensie: Ensoph - Opus Dementiae (Cruz Del Zur/Bertus) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op maandag 15 maart 2004
Ensoph - Opus Dementiae (Cruz Del Zur/Bertus) (CD) Bij het zien van een bandfoto van Ensoph, moest ik vrijwel direct denken aan Dødheimsgard. De obscure Noorse freakshow, die op hun derde en laatste album 'International 666' (1999) een flinke bak neurotische en psychose opwekkende klanken wist vast te leggen, die ontegenzeggelijk black metal als basis kenden. Eenmaal blootgesteld aan de muziek van Ensoph, bemerk ik dat zij naast een eigenaardig voorkomen en dito bandnaam, ook muzikaal de nodige dingen gemeen hebben met die Noren.

Ook dit rariteitenkabinet grijpt black metal aan als vertrekpunt, om vervolgens op eigenzinnige wijze ruimte te geven aan zijn experimenteerdrift. Al komt Ensoph hierin, in vergelijking met Dødheimsgard, wel een tikkeltje conventioneler en behoudender over.

In plaats van een scala aan schizofrene uitspattingen, creëert deze zeskoppige formatie liever naargeestige en kille muzikale landschappen, waarin leegte en angst de dienst uitmaken. Bepalend daarin zijn de vocalen, die variëren van ijzige en bij vlagen angstaanjagende black metalscreams tot een Rammstein-achtig stemgeluid. Muzikaal wenden zij een veelvoud aan stijlen aan - van gothic en doom, tot electro en folk - om hun barre tocht mee vorm te geven.

Nou ben ik geen grote liefhebber van folk, waardoor de 'folky' fluitklanken op 'Opus Dementiae' niet op een bijster warm onthaal van ondergetekende konden rekenen. Incidenteel werkt het gebruik hiervan nog lichtelijk sfeerverhogend ('In The Flesh'), maar veel vaker wekt het juist irritatie op. Waarom de band hier zo in doorgeschoten is, is me werkelijk een raadsel. Door een overmaat aan deze (veelal misplaatste en geforceerde) riedeltjes, wordt het een trucje en doet het meer dan eens afbreuk aan de zorgvuldig opgebouwde kille sfeer.

Een ander punt van kritiek betreft het dalende niveau, naar mate de plaat vordert, met de twee aflsuitende tracks 'Proudly Divine' en 'Sophia's Fall' als dieptepunt, waarin Ensoph zich verlaagt tot een derderangs knoppendraaierscombo (house-DJ's). Naast deze koude douche als finale en de eerdergenoemde overenthousiaste inbreng van fluitiste Anna, blijft 'Opus Dementiae' zeker aan te raden voor avontuurlijk en pessimistisch ingestelde discipelen van het duister.

73

Website Ensoph