Recensie: Hypnos69 - Promise Of A New Moon (R³) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op maandag 8 maart 2004
Hypnos69 - Promise Of A New Moon (R³) (CD) Welke namen momenteel de hoogste posities van de (inter)nationale hitparades bevolken? Ik voel aan m'n waterpijp dat de drie leden van Hypnos69 je het antwoord op die vraag schuldig moeten blijven. Het zou me zelfs niks verbazen als een of meerdere leden nog immer zweert bij de aloude platenspeler. Dit trio draagt de titel 'verstokte hippie' met trots. Wat zeg ik? Als een geuzennaam.

Nou, zolang dat platen als 'Promise Of A New Moon' oplevert, hoor je mij niet klagen. Hypnos69 doet op haar tweede album in de meeste gevallen aan als een opwindende en geslaagde kruisbestuiving tussen Black Sabbath en Led Zeppelin en toont zich een waardige uitbater van dit culturele erfgoed.

Bijvoorbeeld in de heftig rockende opener 'Vertigo', dat als basis een handvol logge en ronkende riffs à la Tony Iommi kent en vocalen bevat, die onwillekeurig aan (zij het een iets mindere) Robert Plant refereren. Ook het onstuimige 'Burning Ambition' kent een soortgelijke feel en herbergt tevens één van de momenten, waarop Hypnos69 zich heerlijk verliest in een lang uitgesponnen jam, die de (zojuist bedachte) kwalificatie psychedelicatesse niet misstaat.

Aan het aspect veelzijdigheid is niet voorbijgegaan. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het country(!) werkje 'The Devil Knows My Name', maar opzienbarender nog is het afsluitende ''Married To The Sea', waarin ontegenzeggelijk de geest van Pink Floyd's officieuze goeroe Syd Barrett rondwaart. De track ademt een zelfde soort sfeer als het spaarzame solowerk, dat deze LSD-einzelgänger na diens vertrek bij Pink Floyd componeerde. 'Promise Of A New Moon'? Een ontzettend lekkere rockplaat die met zijn Sabbath, Floyd, Purple en Zeppelin look-a-likes geen seconde gedateerd overkomt. Hulde!

86

Website Hypnos69