Recensie: Acrid - Draw The Line (Eigen beheer) (CDemo)
Gepost door Gerco Zwiers op vrijdag 19 december 2003
Acrid - Draw The Line (Eigen beheer) (CDemo) Godskolere zeg! Die vervelende pisnichten van The Darkness hebben het mooi voor elkaar. Het refreintje van hun recentelijk uitgepoepte kaskraker (de draak van een kerstsingle 'Don't Let The Bells End') is niet meer uit mijn grijze cellen weg te slaan. Om de mentale marteling compleet te maken bezoedelen angstaanjagende beelden uit de bijbehorende videoclip te pas en te onpas mijn netvlies. Daarmee doel ik inderdaad op die beelden waar diens zanger een broek draagt, die net iets te duidelijk verhult dat de beste man er niets onder draagt.

Ach ja, ieder zijn meug en op zich is het natuurlijk om je te bescheuren dat je met zo'n hopeloos gedateerde, Spinal Tap-achtige gimmick en muziek die te scharen valt in een reeds jaren uitgestorven categorie, zo vet kan scoren bij het argeloze klootjesvolk. Het Haagse Acrid is een heel ander lot beschoren. Deze band moet het niet hebben van een spraakmakend en in het oog springend imago en heeft geen overweldigend mediaoffensief achter de hand. Nee, Acrid wendt ingrediλnten als bloed, zweet en tranen aan om tot resultaat te komen en moet bikkelen voor de kost.

In haar negenjarige bestaan leverde Acrid een vijftal demo's af, waarop zij bewezen prima overweg te kunnen met death/thrash metal, zoals men dat voornamelijk in den Zweedse pleegt te praktiseren. Denk aan At The Gates, Arch Enemy en aanverwanten. Stuk voor stuk konden deze schijfjes op een warm onthaal rekenen van de (ondergrondse) metalpers. Bovendien wisten deze Hagenezen met hun live-prestaties in diverse talentenjachten hoge ogen te gooien.

Toch heeft dit hen nog niet de naamsbekendheid (en platendeal) gebracht, waar stiekem wel op gehoopt werd. Dat de concurrentie moordend is hoef je deze mannen dus niet te vertellen. In plaats van verbitterd bij de pakken neer te gaan zitten, laat Acrid zich niet kennen en doet gewoon nog een keer uit de doeken waar het goed in is: het produceren van solide metal, die wars in van trends en ook nog eens verdomd integer op mij overkomt. Eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat deze lieden, ondanks hun hoorbare instrumentbeheersing, weinig toevoegen aan hetgeen we al kennen. Al vraag ik me af wat je heden ten dage in godsnaam nog moet uitspoken, wil je als volstrekt origineel gekwalificeerd worden. Acrid is gewoon een prima metalband. Punt uit.

77
Website Acrid