Recensie: Dimmu Borgir – Death Cult Armageddon (Nuclear Blast) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op zaterdag 4 oktober 2003
Dimmu Borgir – Death Cult Armageddon (Nuclear Blast) (CD) Competitie is altijd leuk, ook binnen de black metal. Cradle of Filth heeft met haar laatste werk ‘Damnation and a Day’ een mat en slap klinkend album afgeleverd. En Dimmu Borgir gaat dat nog even goed inwrijven met ‘Death Cult Armageddon’ (DCA). Waar je al gauw een herhaling verwacht van ‘Euphoric Puritanical Misantrophia’ (EPM), daar kom je toch al gauw achter een paar zeer leuke verrassingen.

Een klein minpuntje van EPM waren de (onmenselijke) drums die de gitaarpartijen overstemden. Dat manco is nu weggewerkt waardoor er ook meer ruimte is voor het orkest. Want ook dat doet weer mee. Nu niet meer om een intro of een tussenstukje te doen, maar echt als een integraal onderdeel van de songs. De kille koren zijn ook weer beter te horen, maar bassist Vortex heeft een stapje terug moeten doen qua zangpartijen.

De songs zelf zijn gevarieerd te noemen. De extreme opener ‘Allegiance’ doet qua intensiteit denken aan de opener van EPM. Abbath van Immortal brult even mee op het zeer orkestrale ‘Progencies of the Great Apocalypse’. ‘Blood Hunger Doctrine’ kent een erg poppy refrein, maar blijft toch een ‘evil’ ondertoon houden. Hetzelfde geldt voor ‘Cataclysm Children’ met een paar prachtige pianomelodieën. Verder kan er gesteld worden dat de industrial-invloeden zijn toegenomen. Veel Fear Factory momenten (drumloops!), zonder dat je het idee krijgt dat je naar die band luistert. Het blijft black metal, ook al zijn er altijd van die lowbudget dudes die het hier niet mee eens zijn.

DCA is het intelligentere broertje geworden van EPM, die vooral qua intensiteit en kracht hoog scoorde. Iedere song op DCA kent een verrassing, en bovenal een sterke melodie. Zeker ook aan te raden voor mensen die helemaal niet van black metal houden. Wil je trouwens een keer een nummer van Bathory horen die wel strak en zonder valse instrumenten gespeeld wordt, dan moet je de gelimiteerde oplage met een cover van ‘Satan My Master’ hebben.

89
Website Dimmu Borgir