Recensie: Serpentia - Dark Fields Of Pain (Metal Mind) (CD)
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 10 september 2003
Serpentia - Dark Fields Of Pain (Metal Mind) (CD) Serpentia vindt haar oorsprong al in 1996, toen Ivy (bas), Chriser (gitaar) en Seba (drums) de koppen bij elkaar staken en de band formeerden. Na de overbekende bezettingswisselingen was de band pas in 2000 toe aan haar debuut, getiteld '…And The Angels Descended To Earth'. Drie jaar later verschijnt album nummer twee. Op dit tweede album toont het Poolse Serpentia aan dat het niet voor één gat te vangen is. Op een technische en experimentele wijze brengt de band melodieuze, op thrash geënte death metal, doorspekt met invloeden uit de black metalhoek.

Op gezette tijden gaat de band zich te buiten aan bijna symfonische uitspattingen, die men mooi weet te integreren in de metalsound. Al moet gezegd worden dat de riffs en ritmes in de harde passages ook een voorliefde voor melodie en techniek verraden. Het prettige van Serpentia is echter dat de techniek enkel in dienst van het nummer staat, waardoor we dus geen niet te volgen kakofonie voorgeschoteld krijgen die alleen voor muzikanten interessant is. Bovendien krijgt het songmateriaal door de dubbele zang (grunts en screams) aanzienlijk meer zeggingskracht en dynamiek.

Dit alles wil echter niet zeggen dat het automatisch geniaal is wat hier gepresteerd wordt. Mijns inziens spelen de bandleden te veel op safe en mag er best wat meer uit de band gesprongen worden. Dit gevoel wordt versterkt door de ietwat te cleane productie die dit schijfje meegekregen heeft.

Waar ik ook minder van gecharmeerd ben zijn de gesproken en clean gezongen passages. Naast het feit dat ik van mening ben dat deze zanger zich daar niet aan moet wagen, maakt het door de fameuze accentproblemen een nogal knullige indruk. Verder mist dit album, ondanks de hoorbare instrumentale behendigheid, toch net die impact die het zou moeten hebben. Zodoende weet Serpentia niet de grijze middenmoot te ontstijgen. En dat is niet de meest prettige zone om je als band in te bevinden.

Tekstueel vieren de suïcidale gevoelens hoogtij en is het droefheid troef. Als het aan Serpentia ligt is het niet zozeer de vraag waarom je zelfmoord zou plegen, maar meer hoe. Dit blijkt uit alles, uit het artwork, de teksten, de gesproken intermezzo's en uit de jongeman op de cover die voor het vervelende dilemma staat: polsen doorsnijden of mezelf ophangen? Blijft lastig.

70
Website Serpentia