Recensie: Desensitised - Thriving On Carnage (Bleeding Hemorrhoid) (MCD)
Gepost door Gerco Zwiers op vrijdag 27 december 2002
Desensitised - Thriving On Carnage (Bleeding Hemorrhoid) (MCD) Deze Nederlandse band timmert al sinds 1994 aan de weg en ging aanvankelijk onder de naam Catafalque door het leven. In die hoedanigheid brachten de heren Jozef (bas, vocalen), Rutger (drums, vocalen) en dame(!) Susan (gitaar, vocalen) een demo, getiteld ‘Your Final Ride’ uit. In dat zelfde jaar kwam zanger Jo de gelederen versterken, zodat de overige bandleden zich meer op hun instrumentarium konden focussen.

Een jaar later verliet Jo de band echter weer en als three-piece deed de band een aantal optredens met o.a het Nederlandse Inhume en het Braziliaanse Rebaelliun. Door een immer rommelende bezetting ziet de band zich kort daarop genoodzaakt om het bijltje erbij neer te gooien.

Maar het bloed stroomt waar het niet gaan kan, dus in 1998 maakt de band een doorstart. In de persoon van Steven wordt een nieuwe zanger gevonden en de band, die op dat moment verder bestaat uit Susan op gitaar en Rutger op drums, dus zonder bassist gaat werken aan nieuw materiaal. In 2001 wordt de naam gewijzigd in Desensitised.

Tot zover de geschiedenisles. Begin dit jaar verscheen de zeven tracks tellende MCD ‘Thriving on Carnage’ en het resultaat mag er zeker wezen. De band beschrijft zijn eigen stijl als extreme death metal met grindcore-invloeden en daar kan ik me prima in vinden, aangezien death metal zeker de boventoon voert.
Het eerste nummer ‘Flock’ heeft door de mid-tempo passages echter hier en daar wat weg van een hardcorenummer. Mijns inziens ligt pure hardcore en grindcore sowieso niet zo ver uit elkaar, dus dat kan wel kloppen.

In vergelijking met de overige tracks vind ik de schreeuwerige zang in dit nummer trouwens redelijk matig, want ik vind dat de vocalen in de overige nummers een stuk beter uit de verf komen. De nummers kennen een goede opbouw en staan redelijk op zichzelf. Vooral het overtuigende riffwerk van Susan verdient een vermelding. Dirk Miers heeft in Dé Studio dit schijfje van een moddervet geluid voorzien waarin alle elementen prima te horen zijn. De teksten hebben, naast de gebruikelijke bloed, moord en ingewandentaferelen, een licht misantropisch karakter, wat mij wel aanspreekt.

Lees bijvoorbeeld maar eens de tekst, behorend bij het nummer ‘Hidden in the Ground’. Over de hele linie wordt strak gemusiceerd en de band weet zeven nummers lang goed te boeien. Mijn persoonlijke favoriet is het nummer ‘Masochistic Masculinity’, waarin alle pluspunten van Desensitised op positieve manier verenigd zijn, namelijk razende passages, vette riffs en meer slepende momenten.

Als ik me niet vergis betreft het hoesje een foto van de catacomben in de Franse hoofdstad, waarin een kilometers lang ondergronds gangenstelsel akelig gestructureerd de beenderen van zo’n zes miljoen Parijzenaren opgestapeld liggen. Niet bijster origineel dus, want dit heb ik al behoorlijk vaak voorbij zien komen, Ditzelfde geldt niet voor de muziek die wel degelijk een eigen smoelwerk laat zien. Al met al een prima levensteken van deze band, al lijkt me dit toch vooral een band die je live moet meemaken. Ik denk namelijk dat er op de Nederlandse podia nog genoeg potten te breken zijn voor Desensitised.

72
Website Desensitised