De trouwe fan van het roemruchte Deicide heeft jarenlang met lede ogen moeten aanzien hoe de band zich steeds meer op een hellend vlak leek te begeven. De death metalformatie rond rasprovocateur Glen Benton lag constant overhoop met broodheer Roadrunner en bracht als reactie daarop albums uit die feitelijk niet eens meer in de schaduw konden staan van de platen, waarmee Deicide naam maakte.



Na ruim tien jaar, een live-album en zeven studioalbums kan Deicide in 2001 eindelijk de deur achter zich dicht trekken bij Roadrunner. Eenmaal onderdak bij het Britse Earache lijkt de band zichzelf langzaam te hervinden en al snel wijzen alle omgekeerde kruizen weer dezelfde kant op. Met het geïnspireerde en overtuigende 'Scars Of The Crucifix' meldt het collectief zich dan ook weer vastberaden aan het strijdtoneel.

Onder de vlag van het X-Mass Metalfest was de band eind vorig jaar als headliner te zien en mijn eerste vraag is dan ook hoe gitarist Brian Hoffman dat ervaren heeft.

"Die tour verliep fantastisch. Het was alleen jammer dat het optreden op het X-mass Metalfest de enige show in Nederland was. We hadden er graag meerdere optredens gedaan. Die hele tour was trouwens een groot succes. Het overgrote deel van de shows was ram uitverkocht, waaronder bijvoorbeeld die in Engeland en Italië. Het was geweldig om te zien dat er in heel Europa zoveel mensen op deze tour afkwamen."

"Het contact tussen de bands verliep zeer gebroederlijk en zonder enige problemen. Eigenlijk was Amon Amarth de enige band die we op voorhand al kenden, omdat we al meerdere keren met hen op pad zijn geweest. Uiteindelijk konden we het bijvoorbeeld ook prima vinden met de heren van Nile en Destruction. Het was voor mij trouwens een grote eer om het podium te mogen delen met Destruction. Door die band ben ik metal gaan luisteren en zij zijn zodoende mijn muzikale helden."

De reacties op 'Scars Of The Crucifix' zijn overwegend positief en een heel stuk beter dan die op 'Torment In Hell', jullie voorlaatste album. Hoe kijk je nu, drie jaar later, terug op die plaat?

"Je mag best weten dat niemand binnen Deicide kapot is van dat album. 'Torment In Hell' is veel te snel in elkaar gezet en was een ontzettende haastklus. Het klonk als een verzameling losse stukken en miste structuur. In feite wilden we gewoon zo snel mogelijk van dat contract met Roadrunner af. Zij waren destijds veel te druk met hun grote bands en deden geen enkele moeite ons op wat voor manier dan ook te promoten."

Vind je het wel eerlijk tegenover je fans om zwakkere platen uit te brengen, puur en alleen omwille van jullie slechte verstandhouding met het label?

"Nou, we hoopten eigenlijk dat onze fans die plaat gewoon niet zouden kopen, hahaha!"

Echte fans kopen zo'n plaat toch wel, maar oké. Hoe zijn jullie vervolgens bij het Britse Earache terechtgekomen?

"Op het moment dat die deal met Earache in beeld kwam, waren we eigenlijk niet eens druk op zoek naar een nieuw label. Zij kwamen echter met een aanbod op de proppen, dat ons alleszins redelijk leek. Zodoende besloten we met ze in zee te gaan. Tot nu toe verloopt de samenwerking dan ook naar alle tevredenheid. Wij waren trouwens al geen volslagen onbekenden meer voor ze, aangezien Glen de nodige mensen kent binnen het bedrijf."

Bovendien weten ze bij Earache een stuk beter raad met een band als Deicide.

"Ja absoluut. Ik denk dat je momenteel als death metalband sowieso veruit het beste af bent bij Earache. Al was het alleen maar omdat het bij hen níet in de eerste plaats draait om het geld verdienen."

Over naar het nieuwe album dan maar.

"'Scars Of The Crucifix' is naar mijn mening vooral een erg compleet album geworden. Ik kan gerust stellen dat iedereen binnen de band zijn hart en ziel in deze plaat gestopt heeft en dat we alles uit de kast hebben gehaald om als collectief tot het best mogelijke resultaat te komen. Het was tevens een geweldige ervaring om samen te werken met producer Neil Kernon. Hij is niet alleen een uiterst bekwame en kundige producer, maar ook nog eens een erg prettig persoon in de omgang. Voor aanvang van de opnames hebben we met hem besproken wat voor geluid wij als band voor ogen hadden. Dat pikt hij perfect op en liet ons dan ook min of meer onze gang gaan."

"Wat niet wil zeggen dat hij zich volledig afzijdig heeft gehouden. Tijdens de opnames heeft hij namelijk een hele reeks bruikbare suggesties en ideeën aangedragen. Wat gezien zijn jarenlange ervaring en kennis natuurlijk ook niet zo verwonderlijk is. Om het best mogelijke gitaargeluid te verkrijgen, kwam hij werkelijk af en aan sjouwen met allerhande speakers, om maar een voorbeeld te noemen."

Heb je het idee dat dit album voor jullie min of meer een comeback markeert?

"In zekere zin wel, ja. Met dit album hopen we namelijk de fans terug te winnen, die we naar aanleiding van onze laatste twee matige albums kwijt zijn geraakt."

Wat is de reden voor de behoorlijk magere speelduur van slechts zesentwintig minuten?

"Dat is vooral een kwestie van schrappen geweest. We hebben alle overtollige ballast overboord gegooid, waardoor we enkel en alleen het hoogst noodzakelijke overhielden. We just cut the bullshit, you know. Wij zijn nou eenmaal geen band die met ellenlange intro's of outro's werkt. En zeg nou zelf, hoeveel minuten Deicide kun jij verdragen? Hahaha!"

Nou, in ieder geval meer dan zesentwintig minuten.

"Ja? Ik kan wel iets voorstellen bij wat je zegt. Maar kijk, we hadden aanvankelijk behoorlijk veel muziek geschreven voor dit album, maar een groot deel daarvan stamt al uit een paar jaar terug. In de loop der tijd hebben we flink zitten knippen in de oorspronkelijke nummers. Hierdoor is het album wellicht iets korter uitgevallen dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar dat neemt niet weg dat ik 'Scars Of The Crucifix' een erg compleet album vind."

Het oorspronkelijke artwork voor dit album, met een afbeelding van een buitengewoon agressief grimassende Jezus, getooid in doornenkrans, oogt een stuk provocerender dan het uiteindelijke hoesontwerp.

"We zouden aanvankelijk inderdaad die afbeelding gebruiken als cover, maar dat leverde al snel de nodige problemen op. Bovendien wilden we er voor waken al te voorspelbaar over te komen. Door het verrassingselement te bewaren hebben we daarom besloten te kiezen voor een bravere hoes. Wel zijn we van plan het oorspronkelijke artwork te gebruiken voor onze merchandise."

Hoe is het idee ontstaan om vier verschillende versies van het album op de markt te brengen?

"Dat idee is in samenspraak met het label tot stand gekomen. Omdat we over meerdere opties erg te spreken waren en daaruit moeilijk konden kiezen, hebben we ervoor gekozen om dan maar gewoon een aantal verschillende edities uit te brengen. Ik moet je zeggen dat ik vooral erg te spreken ben over de - als ik me niet vergis - Duitse editie. Deze bestaat, naast het album, uit een bonus-DVD en een plectrum. Dit alles is gestoken in een erg mooie, uitvouwbare digi-pack. Voorheen hebben we nooit iets dergelijks uitgebracht en ik vind het sowieso een van de coolste releases die ik sinds tijden gezien heb."

Tenslotte iets heel anders. Wat vind jij van het geven van interviews? Uiteraard promoot je het nieuwe album ermee, maar kun je er zelf een beetje plezier aan beleven?

"In de beginjaren van Deicide moest ik er niks van hebben en vond ik interviews doen echt flauwekul. Het laatste wat ik wilde was namelijk een rockster zijn. Ik wilde gewoon gitaar spelen en that's it. In de loop der tijd ben ik er echter achter gekomen dat veel van onze fans het juist interessant vinden wat ik te melden heb. Ook kan ik Glen er wat mee ontlasten, die werkelijk bedolven wordt onder de interviews. Nee, zolang er nog mensen rondlopen die het boeiend vinden wat ik te vertellen heb, doe ik die interviews met plezier."

Gerco Zwiers

Website Deicide

Recensie 'Scars Of The Crucifix'