Na vier jaren van ogenschijnlijke afwezigheid doorbrak de Nieuw-Zeelandse death metalband Dawn Of Azazel eind vorig jaar de stilte met een klapper van een nieuwe plaat. Nou had het drietal op het in 2005 verschenen ‘Sedition’ al bewezen niet voor één gat te vangen te zijn, op ‘Relentless’ is DOA’s furieuze, tegendraadse death metal tot volle wasdom gekomen. Zo zit de cocktail van dynamische ritmes, loeistrakke blastsalvo’s en vuige grunts ditmaal niet alleen veel beter in de productionele verf, ook songtechnisch zijn de Nieuw-Zeelanders een flink stuk opgeschoten. Vindt ook zanger/bassist Rigel Walshe.



“Vandaag de dag lijkt het in death metal nog maar amper te gaan om het schrijven van goede nummers. Veel bands lijken tegenwoordig alleen maar bezig te zijn met proberen zo snel en technisch mogelijk te spelen, terwijl ze waarschijnlijk niet eens weten hoe je fatsoenlijk een nummer in elkaar zet. Ieder z’n ding natuurlijk, maar voor ons is het schrijven van sterke, herkenbare nummers en de ambitie daar steeds beter in te worden een veel grotere uitdaging. In dat opzicht denk ik dat we erg tevreden kunnen zijn met ‘Relentless’.”

Wat is de reden dat ‘Relentless’ betrekkelijk lang op zich heeft laten wachten?

“Het was een samenloop van omstandigheden die voor vertraging zorgde. Ten eerste verliep de samenwerking met onze vorige drummer Martin Cavanagh niet optimaal, zodat we op zoek moesten naar een vervanger. Die vonden we in Jeremy (Suckling, red.), die alleen eerst nog wel ingewerkt moest worden. Ook wilden we ditmaal niet te overhaast bij een label tekenen en eerst uitgebreid met het nieuwe materiaal rondshoppen. We zijn met verschillende labels in onderhandeling geweest en dat heeft behoorlijk wat tijd in beslag genomen. In principe had de plaat al wel een jaar eerder uit kunnen komen, maar voor sommige dingen moet je rustig de tijd nemen.”


“In de tussentijd hebben we echter zeker niet stilgezeten. Zo hebben we in 2006 getourd in de VS, Indonesie, Thailand, Australie en hier in Nieuw-Zeeland. En het jaar daarop onder meer in Europa. Alles bij elkaar hebben we, geloof ik, wel zo’n beetje 150 optredens gedaan. We zijn alleen niet bijster veel in Europa geweest, dus ik kan me wel voorstellen dat het voor jullie lijkt alsof we al die jaren niets hebben uitgevreten. Europa is echter aan de andere kant van de wereld voor ons, waardoor een tour aldaar behoorlijk in de papieren kan lopen. We hopen dat dit jaar in ieder geval goed te maken.”

Na dat uitgebreide shoppen zijn de heren uitgekomen bij het Amerikaanse Unique Leader Records. Tevreden?

“Ja hoor, tot op heden hebben we niets te klagen. Twee jaar geleden hebben we een promotionele demo met nieuwe nummers rondgestuurd naar diverse labels en eigenlijk was Unique Leader al meteen geïnteresseerd. Maar omdat er ook een aantal grotere labels interesse toonden, hebben we aanvankelijk de boot wat afgehouden. Toen de onderhandelingen met die andere labels toch op niets bleken uit te lopen, zijn we alsnog met Unique Leader in zee gegaan. Vooralsnog naar volle tevredenheid.”

Songtitels als ‘Fornication Revelation’ en ‘Liquor And Lust’ verraden een duidelijke voorliefde voor een leven vol drank, drugs en vrouwen. In hoeverre zou je jouw teksten autobiografisch willen noemen?

“In principe zijn ze volledig autobiografisch. Ik schrijf nou eenmaal liever over dingen uit mijn eigen leven, over onderwerpen die mezelf aangaan en dichtbij me staan. Ik zou natuurlijk fantasy-achtige teksten kunnen pennen, zoals talloze andere metalbands doen, maar daar heb ik gewoon helemaal niks mee. Maar hoewel ze dus hoofdzakelijk autobiografisch zijn, moet ik wel zeggen dat ik met een behoorlijk sarcastische inslag schrijf en de zaken altijd graag groots en bombastisch neerzet.”


Nog een voor death metalbegrippen opmerkelijke songtitel is ‘The Art Of Seduction’. Het lezen van de tekst deed me denken aan een bepaalde scene uit de film Magnolia, die waarin Frank T. J. Mackey (gespeeld door Tom Cruise) op een podium een vlammend pleidooi houdt voor mannelijke dominantie en lustig strooit met slogans als ‘respect the cock’ en ‘tame the cunt’.

“Haha, die film ken ik inderdaad. Dat was niet de aanleiding voor dit nummer, maar ik snap de associatie. Nou ben ik het niet met Mackey eens dat er een soort competitieve dynamiek zou moeten zijn tussen een man en een vrouw, maar ik vind wel dat mannen zich gerust wat mannelijker op zouden mogen stellen ten opzichte van vrouwen. Dat wordt tegenwoordig alleen amper nog getolereerd, heb ik ’t idee. De huidige maatschappij heeft mannen wat dat betreft mentaal gecastreerd, waardoor de meesten zich tegen een vrouw simpelweg niet durven op te stellen als een echte kerel. Terwijl vrouwen dat volgens mij juist wel weten te waarderen.”

Een aantal jaren geleden waren Rigels vermeende gewelddadige en vrouwonvriendelijke teksten in Nieuw-Zeeland nog goed voor de nodige controversie. In 2005 dook de landelijke media aldaar massaal op de vraag hoe Rigel het zingen van dergelijke teksten in een death metalband kon rijmen met zijn ‘day job’ als politieagent.

“Hoe die hype destijds is ontstaan? Ik zou het je niet kunnen vertellen. Ik vermoed dat het het werk was van een of andere pseudo-journalist die dacht een leuke scoop te hebben, of op deze manier hogerop probeerde te komen. Hoe het ook zij, op een gegeven moment liep het wel de spuigaten uit. Kijk, het is niet dat er een stukje over in de krant stond, of zo. Het Zes Uur Journaal opende ermee! En ik kan je zeggen dat het behoorlijk bizar was om mezelf op die manier op tv terug te zien. Het gevolg was dat ik gedurende twee weken van alle kanten werd belaagd door de pers. Zelfs op mijn werk lieten ze me niet met rust. Maar gelukkig is het uiteindelijk allemaal goed afgelopen. De publieke opinie was grotendeels op mijn hand en m’n baan is ook amper in gevaar geweest. Bovendien had half Nieuw-Zeeland opeens van Dawn Of Azazel gehoord en dat zou ik amper een nadeel willen noemen.”

Gerco Zwiers

Website Dawn Of Azazel

Recensie 'Relentless'



Muziek van 'Relentless' op: Myspace.com/dawnofazazel