Eén van de grote verrassingen van 2009 staat op naam van My City Burning dat in september van dit jaar debuteerde met de ijzersterke EP ‘White Lies, Black Eyes’. Hierop wordt niet alleen tomeloze agressie in verrassend pakkende songs gestoken, maar slagen de Amsterdammers er met hun mix van hardcore en thrash tevens in fris voor de dag te komen in een vrijwel volledig vastgeroeste scene. Sindsdien heeft MCB niet stilgezeten, want ter promotie van de EP wordt intensief getourd en weet de band door het nodige gelobby optredens met diverse bekende bands los te peuteren.



Reden te over voor een kort onderhoud met zanger Igor Schoevaart die om te beginnen het ontstaan van de band toelicht.

“Ramon en Maarten (respectievelijk gitarist en drummer, red.) speelden al samen in een rockband. Maar omdat het daarmee niet zo lekker liep, kwamen ze met het idee om er een hardcoreband naast te beginnen. Toevallig was dat rond dezelfde tijd dat ik uit mijn vorige band Until We Bleed werd getrapt en ik op zoek was naar een nieuwe band. Via een vriendin van me ben ik toen met Ramon en Maarten in contact gekomen en zo is het balletje gaan rollen. In het begin was het nog een beetje aftasten en zijn we eigenlijk zonder verwachtingen de oefenruimte ingegaan. We wilden gewoon toffe hardcore spelen en meer niet. Maar toen we op een gegeven moment optredens gingen doen, beviel dat zo goed dat we besloten om te kijken hoe ver we met deze band kunnen komen. Ramon en Maarten zijn toen gestopt met hun rockband, om zich volledig op My City Burning te concentreren.”

Sindsdien gaat de band als een speer en deelt aan de lopende band het podium met grote namen als Death Before Dishonor, Hatebreed en Pro-Pain. En hoe krijg je het voor elkaar dat Machine Head-frontman Robb Flynn jullie vraagt om hun voorprogramma te verzorgen?

“Dat was deels een kwestie van netwerken en deels mazzel. De demo was toen al een tijdje uit en ook was het al bekend dat we in het voorprogramma van Hatebreed zouden spelen. Vrienden van ons kennen Robb Flynn persoonlijk en hebben hem onze demo laten horen en gezegd dat als ze nog eens een voorprogramma zoeken ze hier misschien wat mee kunnen. Dat heeft hij blijkbaar serieus in overweging genomen, want enige tijd later ontvingen we een mailtje van het management van Machine Head met de vraag of we over twee dagen het voorprogramma van de band konden verzorgen tijdens hun show in Luxemburg.”


Van andere bands hoor ik vaak dat het doorgaans erg lastig is om een voet tussen de deur te krijgen bij boekers van clubshows.

“Dat is het inderdaad ook wel, maar ik boek zelf ook shows en ben zodoende al in contact met allerlei zalen en booking agencies. Dat maakt het waarschijnlijk net even wat makkelijker voor ons. Maar het is nog steeds hard werken om iets voor elkaar te krijgen.”

Jullie demo ‘White Lies, Black Eyes’ heeft vrijwel uitsluitend lovende kritieken gekregen, of niet?

“Zo’n beetje wel ja. Een enkele recensie was wel wat kritischer, waaronder die in de Britse Rocksound. Die vonden het wat te hardcore en waren van mening dat het niet echt uniek is wat we doen. Maar zo zijn we er ook nooit ingestapt. Het is nooit onze bedoeling geweest om iets unieks te maken. Als band zijn we op zoek naar een bepaalde energie. En of dat nou thrash, hardcore of iets ertussenin is, maakt ons niet zoveel uit. Het gaat ons erom dat een song die bepaalde energie bevat. Dus ook als we een nummer hebben geschreven dat verder perfect in elkaar zit maar die energie mist, gaat die toch de prullenbak in.”

Wat bij beluistering van ‘White Lies, Black Eyes’ meteen in me opkwam, was het Terror-debuut ‘Lowest Of The Low’.

“Dat is wel erg vleiend, al hoor ik die overeenkomst zelf niet echt terug. Behalve wellicht in de snellere stukken. Verder vind ik onze EP toch wat te metal om met Terror te kunnen vergelijken. Op de nieuwe plaat komen wat meer oldschool aandoende tracks die me eerder aan Terror doen denken.”


Hoe staat het met de voorbereidingen van de opnames van die nieuwe plaat?

“We zijn bijna klaar met de pre-productie. Komende zaterdag ga ik de vocalen voor de laatste twee tracks ‘neerleggen’, zodat we de laatste foutjes en kreukels er nog uit kunnen halen. De nummers die we nu hebben staan, beuken allemaal echt gigantisch hard. Nee, we werken niet met een producer. De pre-productie doen we helemaal zelf en voor de uiteindelijke opnames hebben we een goede studio in Duitsland gevonden. In principe verzorgt de eigenaar van die studio daar ook de productie. Dat doen we alleen liever zelf, want we willen niet dat er nog iemand aan de nummers gaat sleutelen.”

“We steken er zelf al enorm veel tijd en moeite in om de songs precies zo te krijgen als we ze hebben willen. Ook hebben we allemaal nogal een sterke mening, dus als er zich in de studio nog iemand met de nummers gaat bemoeien, kunnen we wel een maand extra inplannen voor de opnames. De EP hebben we trouwens ook helemaal eigenhandig opgenomen, met Ramon achter de knoppen. We hebben alleen wat hulp gehad bij het opnemen van de drums en een vriend van ons heeft de mastering verzorgd.”

De kracht van ‘White Lies, Black Eyes’ is onder meer dat het laatste nummer nog even pakkend en aanstekelijk is als het eerste. Al moet je de aandacht op een full-length wel wat langer vast weten te houden natuurlijk.

“Daar heb ik alle vertrouwen in. We zorgen er altijd voor dat alle nummers die we schrijven een zekere spanningsboog bevatten. De stijl is lichtelijk aangepast, maar is voor ons een logisch vervolg op ‘White Lies, Black Eyes’. De nieuwe songs zijn zowel harder als melodieuzer. We gaan met dertien nummers de studio in, waarvan er tien of elf op de plaat terechtkomen. Die andere twee, drie houden we achter de hand voor eventuele latere splits.”


Ik vermoed dat er zich inmiddels al wel een aantal labels hebben gemeld. Is er al iets beklonken?

“Daar zijn we nog mee bezig. In principe zoeken we een label dat ons de volledige vrijheid geeft om te blijven doen wat we willen, maar ons wel voldoende support. We hebben al met verschillende labels gesproken, maar we moeten nog even de goede tegenkomen, zeg maar. Hierdoor is het nog niet helemaal zeker wanneer onze debuutplaat gaat verschijnen. Het onderhandelen met labels kan nog wel wat tijd in beslag gaan nemen. En als we eenmaal de juiste hebben gevonden, kan het vervolgens nog wel een paar maand duren voordat ze de plaat uitbrengen. In de eerste helft van volgend jaar moet ‘ie echter wel uit gaan komen.”

Waar staat de bandnaam eigenlijk voor?

“‘My City Burning’ staat voor ons voor wanneer een plek waar je je veilig voelt, mentaal of fysiek, de vernieling in gaat. De bandnaam is geïnspireerd op de oorlog in Libanon, tussen Israel en Hezbollah, die op een hoogtepunt was toen de band werd gevormd. De wereld keek toe en deed relatief niks, terwijl mensen daar alles verloren. Hun leven, hun kinderen, familie, bezittingen, land, gevoel van trots en geloof in de mens. Op zo'n grond kan alleen haat groeien, waardoor de spiraal van geweld nooit wordt doorbroken. We zijn geen politieke band, maar we spreken ons wel uit tegen oorlog en terreur waar gewone burgers het slachtoffer worden voor praktisch geen enkel gewin. Met zo'n instelling gaat het menselijk ras onherroepelijk aan zichzelf ten onder.”

Gerco Zwiers

http://www.mycityburning.com

http://www.myspace.com/mycityburning

Recensie 'White Lies, Black Eyes'