Het aanbod van metalfestivals wordt met het jaar kleiner in Nederland. En met het uitvallen van Fields Of Rock is de Nederlandse metalmeute dit jaar meer dan ooit aangewezen op Wâldrock. Om aan die vraag te voldoen heeft de organisatie van het Friese metalfestival wederom een programma samengesteld dat aan diversiteit niets te wensen over laat. Het vorig jaar geïntroduceerde derde podium is gebleven. Alleen ditmaal in de vorm van een tweede openluchtpodium, het Jägermeister Podium gedoopt, dat links van de Main Stage is opgesteld.



Dankzij dit derde podium kunnen de ongeveer 8.000 bezoekers zich, evenals vorig jaar, vergapen aan maar liefst twintig bands. Na de nodige vertraging - waar blijft die pendelbus? – kom ik ruim een uur te laat aan en heb zodoende de eerste drie bands gemist.

Main Stage, 13:45 – 14:30 uur. Als tweede aan zet op het hoofdpodium is Helmet. Bestaat die band nog? De band rond zanger/gitarist Page Hamilton behaalde grote successen in de jaren negentig en groeide uit tot synoniem voor een specifiek soort hoekige metal. Anno 2008 staat de Newyorkse formatie er minder florissant voor. Op de Friese weide zetten Hamilton en consorten hun beste beentje(s) voor, maar slagen er desondanks niet in oude tijden te laten herleven. Wel tof dat het vette ‘Just Another Victim’, dat de band in 1993 samen met House Of Pain opnam voor de soundtrack van de film ‘Judgement Night’, in de setlist is opgenomen.


Tent Stage, 14:15 – 15:00 uur. Alchemist moet al vroeg (14:15 uur) aan de bak. Dat is gezien hun status wellicht terecht, maar niet gunstig voor de band zelf. Deze Aussies maken het soort hypnotiserende muziek dat na zonsondergang en met de juiste lichtshow waarschijnlijk erg goed werkt. Maar met een grotendeels (nog) nuchter publiek en een de tent in glurend zonnetje is de impact minimaal en zijn de hoge krijsen van zanger/gitarist/toetsenist Adam Agius enkel goed voor een paar fronsende wenkbrauwen.



Jägermeister Stage, 14:45 – 15:30 uur. Eén van de death metalsensaties van 2008 staat op naam van Hail Of Bullets. Dit klinkende samenwerkingsverband tussen een aantal vaderlandse death metalprominenten verraste vriend en vijand met het machtige ‘…Of Frost And War’. De band heeft aan belangstelling vandaag geen gebrek. De mannen spelen dan ook een bij voorbaat gewonnen thuiswedstrijd, waarin in vogelvlucht vrijwel het gehele debuut voorbijkomt.


Tent Stage, 15:30 – 16:15 uur. Death Angel komt, ziet, overwint en overwint gewoon nog een keer. Als ware het een stel jonge honden verkennen de ouwe rotten in hoog tempo alle hoeken van het podium en knallen en passant de ene na de andere thrashkraker de volgestroomde tent in. Het dolenthousiaste publiek lust er wel pap van en slaat de verrichtingen van de Californische thrashers met volle tevredenheid gade. Death Angel is met zijn dampende set het eerste hoogtepunt van vandaag. Wat een energie!


Main Stage, 15:45 – 16:30 uur. Vorig jaar ontbrak hij op het programma, maar dit jaar is hij weer van de partij: de klassieke rockband. Op eerdere edities waren dit ondermeer Twisted Sister, Y & T en Dio, dit jaar is de keuze gevallen op het flink op leeftijd zijnde Rose Tattoo. Onder aanvoering van de kale en kleine Angry Anderson werkt de band zich door een reeks ‘gouwe ouwen’ waarin ‘Nice Boys (Don't Play Rock & Roll)’ natuurlijk niet ontbreekt.


Jägermeister Stage, 16:45 – 17:30 uur. Terug op veler verzoek. Om aan de wens van de fans tegemoet te komen, besloten de Bay Area thrashers van Forbidden vorig jaar om nog één keer de handen ineen te slaan voor het doen van een reeks zomerfestivals. Waaronder Wâldrock, waar de heren warm onthaald worden. Al snel wordt duidelijk dat de ouwe rotten nog plenty pit in hun donder hebben. Met levende drumlegende Gene Hoglan (die vorig jaar de stokjes overnam van de naar Testament vertrokken Paul Bostaph) als feilloze ‘backbone’ hakt de zichtbaar genietende band zich met verve door de toebedeelde drie kwartier.


Tent Stage, 17:00 – 17:45 uur. Binnen de death metalscene zijn het nog altijd de oudgedienden die de kar trekken. Oudgedienden als Morbid Angel die het publiek in de Tentstage trakteert op een zinderende death metalset. Al werken de showmastereske pogingen van frontman David Vincent het publiek op te zwepen vooral op de lachspieren. Datzelfde geldt voor dat paar maten te kleine, laklederen shirt met pentagram dat de beste man tijdens iedere show meent te moeten dragen. Muzikaal weet Morbid Angel echter ruimschoots te overtuigen.


Main Stage, 17:45 – 18:30 uur. Wie had gedacht ‘Skullface’ Bobby Hambel ooit nog eens met zijn ouwe maten van Biohazard op het podium te zien staan? En wie had verwacht dat het weer zo goed zou klikken? Een uitgelaten Hambel stuitert en springt op hoog tempo over het podium en spint als solerend zijn rondjes alsof hij nooit is weggeweest. De mededeling van zanger/bassist Evan Seinfeld aan het begin van de show dat de band zich vandaag zal beperken tot de eerste drie platen wordt met gejuich ontvangen. Maar wanneer niet veel later het stokoude ‘Howard Beach´wordt ingezet, staan veel fans toch even vertwijfeld om zich heen te kijken. Daarentegen wordt aan Seinfelds verzoek om een circlepit massaal gehoor gegeven tijdens de opzwepende Bad Religion-cover ‘We're Only Gonna Die (From Our Own Arrogance)’. Een waar kippenvelconcert.


Jägermeister Stage, 18:45 – 19:15 uur. Een deur verder is het de beurt aan het lokale Strawelte. Deze recent heropgerichte pretpunkband is naar verluidt wereldberoemd in Friesland en mag op het Jägermeister-podium de pauzemuziek verzorgen.


Main Stage, 14:45 – 15:30 uur. Het optreden van Life Of Agony vertoont grote gelijkenissen met het optreden dat de mannen uit Brooklyn drie jaar eerder op hetzelfde podium gaven. Ook nu is het publiek een en al oor wanneer nummers van het debuut ‘River Runs Red’ en het daaropvolgende ‘Ugly’ worden gespeeld. Terwijl de (spaarzame) momenten dat een nummer van het in 2006 verschenen ‘Broken Valley’ wordt ingezet, worden aangegrepen voor een sanitaire stop of een bezoekje aan de bar. Wederom tot groot ongenoegen van met name frontman Keith Caputo. Toch zie ik deze situatie niet zo snel veranderen.


Tent Stage, 20:15 – 21:15 uur. Of de zojuist beginnende regenbui er wat mee te maken heeft, zullen we maar in het midden laten. Feit is dat de Finse freakshow Lordi zich al bij aanvang van de set verzekerd weet van een bomvolle tent. Of de monsterlijk uitgedoste heren er vandaag een hoop nieuwe fans bij hebben gekregen, waag ik te betwijfelen. Maar met hun kolderieke set vol grappen en grollen en natuurlijk een reeks simplistische Rob Zombie-achtige meezingers, hebben de Eurovisie Songfestivalgangers wel de lachers op hun hand.


Jägermeister Stage, 20:30 – 21:15 uur. De orkestrale metal met folk-invloeden van Hollenthon, zoals te horen op het recent verschenen derde album ‘Opus Magnum’, wordt op de Wâldrockse planken energiek neergezet, maar komt niet echt uit de verf. Dit is ondermeer te wijten aan het feit dat de koorzang en alle overige symfonische klanken van een meedraaiende band komen. Daar komt bij dat er sowieso niet zo bijster veel gebeurt in de nogal gezichtsloze muziek van Hollenthon. De hoge plaats op het programma heeft de band mijns inziens vooral te danken aan het Pungent Stench-verleden van de Hollenthonners Martin Schirenc en Gregor Marboe.


Tent Stage, 22:00 – 23:00 uur. Op het moment dat Queensrÿche op het hoofdpodium, door technische mankementen, een klein half uur te laat aan zijn set begint, treden op de Tentstage de dame en heren van My Dying Bride aan. De stemmige treurwilgenmuziek van deze Britten is vandaag niet aan dovemansoren gericht. Met hun plechtige metal en de huilerige vocalen van Aaron Stainthorpe weet de band, geholpen door een effectieve lichtshow, een groot deel van de toeschouwers moeiteloos in vervoering te brengen.



Jägermeister Stage, 22:45 – 23:30 uur. Zonder recent een album te hebben uitgebracht (de laatste studioplaat ‘Hellfire’ dateert van 2005) is de Noorse black metalband 1349 de laatste jaren bekender en bekender geworden. De band is vandaag zelfs de afsluiter van het Jägermeister-podium. Dat doen ze dus goed, die Noren. Gestoken in de vertrouwde corpsepaint kwijt de band, waarin vandaag Satyricon-trommelaar Frost ontbreekt, zich heel aardig van die taak. Al blijft het echte vuurwerk achterwege en zit het merendeel van het publiek al met zijn of haar gedachten bij Slayer.

Main Stage, 23:40 – 0:55 uur. Acht jaar geleden sloten ze het Friese metalfestival ook al af en vandaag is Slayer opnieuw deze eer toegedaan. Al voor aanvang is het publiek in grote getale toegestroomd. De festivalweide is dan ook afgeladen wanneer de heren Araya, Hanneman, King en Lombardo het podium bestijgen. Hoewel Slayer live eigenlijk nooit teleurstelt, wil vandaag de vonk niet erg best overspringen. Na een aantal nummers vraagt frontman Tom Araya zelfs enigszins bezorgd of het publiek wellicht wat moe is.


Het weerhoudt de doorgewinterde thrashveteranen er niet van een oerdegelijke en herkenbare set neer te zetten waarin nooit ontbrekende klassiekers als ‘Raining Blood’, ‘Die By The Sword’ en ‘War Ensemble’ hand in hand gaan met recentere nummers als ‘God Hates Us All’, ‘Disciple’ (waar mee geopend wordt) en ‘Cult’. De taak van headliner is aan Slayer wel toevertrouwd. Maar zo vlammend als de weergaloze show van acht jaar eerder wordt het helaas nergens.

Gerco Zwiers

Foto’s: Wouter Jansen @ Wouterjansenfotografie.nl

Website Wâldrock