Wat eind jaren negentig begon als een hardcoreband met metaltrekjes is twee EP’s en drie full-lengths later uitgegroeid tot een loeistrakke bijna-volbloed thrash metalband, waarin enkel de vocalen en de sporadische breakdowns nog herinneren aan Sworn Enemy’s hardcoreverleden. Op het eind vorig jaar verschenen ‘Maniacal’ wordt de verthrashing consequent voortgezet. Veel verschil met het vorige ‘The Beginning Of The End’ is er niet, behalve dan het wat donkerdere geluid van ‘Maniacal’. Jamie Hunt, die de bas inwisselde voor de gitaar, hangt aan de telefoon.



Op het moment dat dit interview plaatsvindt, is Sworn Enemy net terug van zijn Europese tour. 5 december stond de band in de Tilburgse 013, als onderdeel van de Persistence Tour. Jamie blikt tevreden terug.

“Die tour verliep in een woord geweldig. Dit was volgens mij onze meest succesvolle tour door Europa tot nu toe. De reacties op onze shows waren hartstikke positief en alles was goed geregeld. We hebben niks te klagen gehad. Een paar weken voordat we ons bij de bij de Persistence Tour voegden, waren we met Agnostic Front en Evergreen Terrace al deze kant op gekomen voor de nodige optredens. Alles bij elkaar zijn we een maand onderweg geweest, waarvan de helft onder de vlag van de Persistence Tour.”

Op het in 2006 verschenen ‘The Beginning Of The End’ nam jij nog de baspartijen voor je rekening, maar op ‘Maniacal’ sta je vermeld als gitarist. Wat is er gebeurd?

“Het feit dat ik lid ben geworden van deze band is eigenlijk uit nood geboren. Ik was Sworn Enemy’s tourmanager, toen plotseling Mike (Couls, bassist, red.) de band verliet. Een aantal maanden later werd de band gedropt door Elektra Records. Hierdoor en door wat problemen in de persoonlijke sfeer – niet onderling, maar familiegerelateerd - zagen de leden toen geen andere mogelijkheid dan de band tijdelijk ‘on hold’ te zetten. Maar die break duurde maar even.”


“De band werd opgepikt door Abacus en ze vroegen mij om de nieuwe bassist van de band te worden. Nou kan ik best bassen, maar ik ben eigenlijk een gitarist. Op een gegeven moment heb ik kenbaar gemaakt dat ik graag wilde switchen naar gitaar. Dat is toch het instrument waar mijn hart ligt. En in Sid (Caballero, red.) hebben we een prima bassist gevonden.”

‘Maniacal’ is, evenals het vorige ‘The Beginning Of The End’, geproduceerd door As I Lay Dying-frontman Tim Lambesis. Dit keer klaarde hij de klus samen met Joey Z, gitarist van Life Of Agony. Vanwaar de keuze voor deze twee heren?

“Wij zijn hartstikke tevreden met wat Tim voor onze vorige plaat heeft gedaan, dus vandaar dat de keuze weer op hem viel. Bovendien is Tim al jaren een goede vriend van de band. Op een van onze eerste headlinetours namen wij As I Lay Dying mee als voorprogramma. Grappig als je je bedenkt dat As I Lay Dying in de VS intussen vele malen groter is dan Sworn Enemy, maar dat terzijde.”

En hoe kwam Joey Z in beeld?

“Joey kennen we ook al jaren. Niet zo lang geleden heeft hij zijn eigen studio geopend. Toen we bij hem in de buurt moesten optreden, is hij ons komen opzoeken. Joey vertelde ons toen over zijn nieuwe studio en dat hij graag met ons zou werken. Hij had al een paar releases van lokale bands geproduceerd, maar was op zoek naar productieklussen voor bands met wat meer naamsbekendheid. Hij gaf ons zijn kaartje en zei dat we maar moesten bellen als we van zijn diensten gebruik wilden maken. En dat hebben we dus gedaan. Wij kunnen het uitstekend vinden met Joey en zijn allemaal idolaat van Life Of Agony, al wisten we toen natuurlijk nog niet wat hij als producer in z’n mars heeft.




Vergeleken met ‘The Beginning Of The End’ is ‘Maniacal’ wat donkerder van toon en meer gitaargeoriënteerd.

“We schreven dit album in een wat donkere periode. Door het vele touren hing er een enigszins bedrukte sfeer binnen de band. Intensief touren kost enorm veel energie en dat begonnen we toen dan ook echt te merken. We waren afgemat en dat heeft inderdaad zijn weerslag gehad op dit album. Wat dat tweede punt betreft: ook dat klopt en ik kan dat zeggen, want ik heb zelf een flink aandeel gehad in het schrijven van de nieuwe songs. Logischerwijs zijn we door de jaren heen gegroeid als muzikanten en beheersen we onze instrumenten nu veel beter dan in de begindagen. Ik vind dat je dat best aan de muziek mag horen. Ik zie het nut er niet van om onder je niveau te presteren. Het is toch zonde om als band je kwaliteiten niet optimaal te benutten? Voor dit album hebben we dus echt het onderste uit de kan gehaald.”

Is dat ook waarom de muziek van Sworn Enemy met elk album verder opschuift richting thrash metal? Omdat jullie betere muzikanten worden?

“Precies. Niets ten nadele van hardcore, maar muzikaal gezien is dat genre vrij beperkt. Als Lorenzo (SW’s andere gitarist, red.) en ik nieuwe riffs schrijven, komen we uiteindelijk bijna altijd wel uit bij thrash metal. We zullen altijd een connectie houden met hardcore, maar met thrash kun je nou eenmaal veel meer kanten op.”

Na een half uur hakkende thrashcore slaat de sfeer halverwege hekkensluiter ‘Said And Done’ opeens om en wordt de plaat introvert en bijna breekbaar afgesloten.

“Dat instrumentaaltje heb ik geschreven toen we in de studio zaten. Out of the blue, eigenlijk. Toen Joey me dit stukje hoorde spelen, opperde hij om het aan de plaat toe te voegen. Waarschijnlijk gaan we het gebruiken als intro tijdens onze optredens. Waarom het helemaal op het eind staat? Tja, goeie vraag. Het zou in eerste instantie aan het eind van het nummer ‘The American Way’ worden geplakt. Maar Tim en Joey hebben het uiteindelijk toch aan het eind van de plaat neergezet. (lachend) Those goddamn producers.”

Gerco Zwiers

Website Sworn Enemy

Recensie 'Maniacal'



Recensie 'The Beginning Of The End'