Op het beresterke ‘Bleed The Fifth’ smelt Divine Heresy, de nieuwe band rond voormalig Fear Factory-gitarist Dino Cazares, verpletterende agressie en pakkende songstructuren samen tot schitterende songs. Waarmee dit debuut gerust tot één van de muzikale hoogtepunten van 2007 gerekend mag worden. Toen in Joe Payne een geschikte bassist was gevonden, konden de podia worden bestormd. Vorige week stond de band in De Helling, de dependance van de Utrechtse Tivoli.



De Franse technische thrashers van Hacride openen in een zaal waar de temperatuur weinig verschilt van de buitentemperatuur, voor een publiek dat weinig doet om daar wat aan te veranderen. In eerste instantie kijkt achterin de zaal een handjevol aanwezigen, schijnbaar bang voor de overigens weinig angstaanjagende Fransmannen, de kat uit de boom. Gelukkig weten de Hacridianen het publiek al spoedig te overtuigen van de kwaliteit van hun muziek en de uitvoeringen daarvan - waarbij de nadruk ligt op hun laatstverschenen album ‘Amoeba’ - en komt De Helling zachtjesaan in beweging. (WB)

Door Blood Red Throne mee te nemen op deze tour is de package waarmee Divine Heresy door Europa trekt behoorlijk divers te noemen. Na Hacride is de no-nonsense oldschool death metal immers wel even wat anders. Maar hoewel menigeen aanvankelijk weinig raad lijkt te weten met de band kunnen de verrichtingen van de Noren naarmate het optreden vordert op steeds meer bijval rekenen.


Al komt het publiek, zoals te verwachten, pas écht los wanneer de mannen van Divine Heresy bezit nemen van het podium en uit de startblokken knallen met het bikkelharde ‘Bleed The Fifth’, de openingstrack van de gelijknamige plaat. Het zet de toon voor een spijkerharde set waar de agressie aan alle kanten vanaf spat. Dino en consorten hakken en beuken zich in een goed uur door vrijwel hun gehele debuut, waarbij de ongekende strakheid van de plaat probleemloos wordt geëvenaard.


Niet in de laatste plaats dankzij de vleesgeworden drumcomputer Tim Yeung die achter zijn drumkit zijn virtuositeit doet gelden en tijdens een duizelingwekkende drumsolo (op verzoek) nog even uit de doeken doet waarom hij ook wel ‘The Missile’ wordt genoemd. Tevens is de boomlange Tommy Vext letterlijk én figuurlijk een frontman van formaat, die vervaarlijk grommend en growlend alle hoeken van het podium verkent en de cleane vocalen zeer behoorlijk weet te reproduceren. Ook in de supervette uitvoeringen van Fear Factory’s ‘Self Bias Resistor’ en ‘Replica’ misstaan zijn vocalen allerminst. En Dino? Die is nog steeds even vet als z’n riffs. Al met al kan de vraag of Divine Heresy de hoge verwachtingen live weet waar te maken met een volmondig ja worden beantwoord. (GZ)

(GZ) Gerco Zwiers, (WB) Wolter Bosch, Foto's: Kinga Gergely