Met hun furieuze, over-the-top bastaard van death, thrash en grind gaan de mannen van Pig Destroyer op ‘Phantom Limb’ weer te keer als een stel mammoeten in een porceleinkast. Al zijn de Pig Destroyers ook deze keer niet vergeten hun agressieve en chaotische tracks technisch goed te onderbouwen en te doorspekken met moddervette grooves, waardoor hun tirades andermaal boven de middelmaat uitstijgen. Of zoals J.R. Hayes, zanger van de band, het zelf zegt: “We spelen metal, maar het moet wel rocken.”



“Vergeleken met ‘Terrifyer’, onze vorige plaat, is ‘Phantom Limb’ een stuk dynamischer. Er gebeurt meer in de songs. Ook zijn de nieuwe nummers wat langer uitgevallen, terwijl we het voorheen altijd graag kort hielden. We zijn ditmaal gewoon wat nauwkeuriger te werk gegaan. We zijn gegroeid als songschrijvers en naar mijn mening is dat ook wel te horen. Al met al denk ik dat deze plaat een logische volgende stap voor ons is.”

“We schrijven nummers puur op gevoel. Of we een bepaald idee wel of niet gebruiken, hangt enkel af van de vraag: voelt het goed of niet? Zo ja, dan gebruiken we het. En zo niet, dan gaat het de prullenbak in. Dat gebeurt ook als maar één van ons een bepaald idee niet ziet zitten. Als je als band al niet enthousiast bent over je eigen muziek, hoe wil je er dan in godsnaam een publiek enthousiast voor krijgen?”

In de biografie van de band valt te lezen dat jullie niet minder dan drie jaar aan ‘Phantom Limb’ hebben gewerkt. Hoe kan het dan dat het album toch zo spontaan klinkt?

“De opnames hebben bij elkaar niet langer dan drie dagen geduurd, dus dat verklaart het spontane karakter van de plaat. Maar het schrijven van riffs, teksten en het bedenken van nieuwe ideeën is een proces dat eigenlijk nooit stopt. Zelf ben ik sowieso altijd bezig met schrijven van teksten. Er gaat veel tijd zitten in het schrijven van een album, maar dat is juist goed. Het schrijfproces vinden wij namelijk met afstand het leukste aspect aan het spelen in een band. We treden ook graag op, hoor. Maar de oefenruimte induiken en nieuwe ideeën uitwerken, dat is voor ons de echte kick.”


Na de sampler Blake Harrison al eens meegenomen te hebben op tour is de noiseleverancier vorig jaar vast onderdeel van de band geworden. Op de nieuwe plaat is hij echter amper te horen. Hoe zit dat?

“Op het moment dat Blake erbij kwam, was het schrijfproces al zo goed als afgerond, vrijwel alle nummers waren al helemaal af. In de studio heeft hij nog wel het nodige bijgedragen, maar omdat daar eigenlijk amper ruimte meer voor was, waren zijn mogelijkheden beperkt. Als hij er vanaf het begin van het schrijfproces bij was geweest, was het een compleet ander verhaal geweest en had hij een veel groter stempel op de plaat kunnen drukken. We kunnen daarom niet wachten om samen met Blake nieuw materiaal te schrijven. Hij zit vol goede ideeën”

“Hij heeft al een aantal dingen geschreven waar ik erg over te spreken ben. Desalniettemin is het integreren van een nieuw bandlid een proces dat tijd kost. We hebben immers al zo’n acht jaar in dezelfde bezetting gespeeld . Maar ik ben enorm benieuwd wat voor mogelijkheden dit ‘instrument’, dat voor ons volkomen nieuw is, allemaal te bieden heeft. Live heeft Blake zijn diensten al bewezen en weet hij qua sfeer echt een extra dimensie aan de muziek toe te voegen.”

Op een volgend album staat ons dus nog heel wat te wachten?

“Ik hoop het wel. I’m ready to be amazed.”

En dan nog iets: waarom hebben jullie eigenlijk geen bassist?

“Waarom wel? Onze favoriete grindcorebands, Assück, Discordance Axis en Anal Cunt, hadden ook geen bassist. Voor ons is het in feite altijd iets vanzelfsprekends geweest. En we hebben nooit het idee gehad dat er iets ontbrak in onze muziek. Anderen daarentegen schijnen maar niet aan het idee te kunnen wennen en vinden het maar vreemd. Naar mijn mening is het feit dat we geen violist in de band hebben is het echter n vreemder dan dat we geen violist in de band hebben. We hebben trouwens wel eens bassisten op auditie gehad. Gewoon om uit te vinden of het misschien toch niet een toevoegende waarde kan hebben. Maar we vonden het eerder afbreuk doen aan de muziek dan dat het iets toevoegde. We zouden eerder een tweede gitarist aantrekken dan een bassist.”

Songtitels als ‘Thought Crime Spree’ en ‘Jupiter’s Eye’ verraden al dat de band geen standaard grindcoreteksten hanteert. Inspiratie voor een songtekst kan volgens J.R. werkelijk overal vandaan komen.

“Iets dat ik op TV heb gezien, bijvoorbeeld. Of een conflict dat ik met iemand heb gehad. Maar ongeacht het onderwerp, voor mij moet een tekst altijd een zekere emotionele lading hebben. Ik schrijf daarom enkel teksten op momenten dat ik niet lekker in m’n vel zit. Het is niet zo dat ik ’s ochtends wakker word en begin met schrijven. Ik moet er echt voor in de juiste stemming zijn. Het is dus een proces dat zich moeilijk laat sturen.


“Het komt soms voor dat ik weken geen woord op papier zet. Maar dan is er altijd wel weer iets dat me triggert en ik weer aan het schrijven sla. Een aantal onderwerpen die op ‘Phantom Limb’ aan bod komen? Het nummer ‘Heathen Temple’ is bijvoorbeeld mijn reactie op alle oorlogen en conflicten wereldwijd, die het gevolg zijn van godsdienstwaanzin en hoe ik daar mijn buik vol van heb. Van een geheel andere orde is het nummer ‘Machete Twins’. Deze tekst is voortgekomen uit een kort fictief verhaal waar ik lange tijd aan gewerkt heb en gaat over twee seriemoordende tweelingzussen die mannen verleiden, om ze vervolgens met machetes (hakmessen, red.) af te slachten en te beroven van hun geld. Om de een of andere reden vond ik het idee van twee tweelingzussen die mannen aan stukken hakken met machetes wel sexy.”

Dus dat zijn de dingen waar jij zoal over loopt te fantaseren.

“Haha, ik weet het. Dit klinkt waarschijnlijk nogal verknipt. Maar je moet van me aannemen dat mijn teksten voor mijzelf vaak een even groot mysterie zijn als voor anderen.”

Gerco Zwiers

Website Pig Destroyer

Recensie 'Phantom Limb'