Terwijl de Arnhem Metal Meeting zich vorig jaar nog geconfronteerd zag met een in no-time volledig dichtgesneeuwd Nederland, zijn de weergoden dit jaar gunstiger gestemd en is de Musis Sacrum een stuk eenvoudiger te bereiken. Zodoende staat er al ruim voor aanvang een meterslange rij opgesteld voor de deur van de Arnhemse schouwburg. Maar ja, dat het druk zou worden, was al bekend. De organisatie kon een kleine week eerder namelijk al bekendmaken dat deze derde editie volledig uitverkocht is.



Zoals elk jaar gebruikelijk is, mag ook nu een Arnhemse band de dag openen. Deze eer valt ten deel aan Thronar. Hoewel de band al behoorlijk vroeg speelt, kunnen ze rekenen op aardig wat support. De mannen staan geheel in stijl - hallo Braveheart - met middeleeuwse kleding en blauwe krijgsschmink op het podium. Het publiek vindt de battle metal op de voormiddag wel oké en daarom wordt deze thuis(wed)strijd verdiend gewonnen. (BT)


Hoewel op de verkrijgbare tijdschema’s ‘de support-act van Arch Enemy’ als tweede band staat vermeld, zijn het toch echt de dark metallers van Aeternus die iets na drieën aantreden op het podium van de Nuon Stage. Maar niet van harte, zo lijkt het. Het geluid is (althans, voorin de zaal) niet optimaal en hoewel het loodzware death/black werk strak as fuck de grote zaal ingeslingerd wordt, verdient de performance van Aeternus vandaag bepaald geen schoonheidsprijs. De statische en desinteresse ademende podiumpresentatie van de Noren staat in schril contrast met het hondsbrute karakter van hun muziek.


Ancient Rites komt vandaag bijzonder goed uit de verf en is de eerste band die erin slaagt het publiek te ontdooien. Sterker nog, zodra de Belgen de bühne betreden, worden ze in de armen gesloten door het enthousiaste publiek dat het overgrote deel van de gespeelde nummers woordelijk meebrult. Als een warm bad waar de symfo/black metalformatie gedurende de hele set naar hartelust in rond kan dobberen. De band, aangevoerd door een gekortwiekte en zichtbaar dankbare Günther Theys, beantwoordt de positieve ontvangst met een wervelend optreden vol bezieling.


Waarna ik nog net de laatste klanken van het gelijktijdig geprogrammeerde Flesh Made Sin meepik. Net genoeg om te kunnen vaststellen dat de old school thrashmachine vandaag prima op dreef is en volkomen terecht op de nodige bijval kan rekenen.

Het Franse Antaeus, de enige black metalband op de bill, heeft het blijkbaar helemaal gehad met het live vertolken van hun werk en heeft aangekondigd te stoppen met het geven van optredens. Deze middag klimmen de Fransmannen en –vrouw voor de laatste keer de bühne op. Spijt van die beslissing lijkt de band geenszins te hebben, want de tegenzin is van de al dan niet becorpsepainte smoelwerken af te lezen. De aanwezigen krijgen een rommelige set voor de kiezen, waar voor ‘buitenstaanders’ amper een touw aan vast te knopen valt. Behoudens een handvol orthodoxe blekkies oogst Antaeus’ optreden dan ook vooral onverschilligheid. (GZ)


Een stevige pot death metal, voorzien van een rock-n-rollende groove is wat Pungent Stench het publiek voorschotelt. De Oostenrijkers krijgen het publiek moeiteloos op hun hand met hun door ironie en een gezond gevoel voor (zwarte) humor doordrenkte optreden, waar bovendien het enthousiasme vanaf spat. Mede dankzij een supervol gitaargeluid een van de betere optredens vandaag. (BT)


Hoewel een bandnaam als Moonsorrow eerder associaties oproept met suïcidevriendelijke gothic klanken, is de folk metal van dit speciaal voor dit optreden ingevlogen gezelschap juist verbazend opgewekt van toon. Net als bijvoorbeeld Finntroll weet Moonsorrow zijn metal op succesvolle wijze te voorzien van een feeststemming. En dat mist zijn uitwerking op het publiek dan ook niet. Je kunt van Moonsorrow zeggen wat je wilt, maar deze Finnen weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen.


Een band waarmee het, een serie beresterke releases ten spijt, toch niet helemaal wil lukken is het Zweedse Necrophobic. Ook hun dit jaar verschenen vijfde langspeler ‘Hrimthursum’, andermaal een blackened death metalplaat om U tegen te zeggen, heeft aan die situatie bar weinig veranderd. De organisatie van de Arnhem Metal Meeting weet de band in ieder geval op waarde te schatten door de Zweden primetime te programmeren. Een goede zet, want Necrophobic is ook live een klasse apart.


De Duitse thrashers van Tankard zijn waarschijnlijk nog wel het meest bekend om hun onvoorwaardelijke liefde voor bier en aanverwante alcoholica. De daarbij horende jarenlange inname heeft vooral bij zanger Andreas Geremia duidelijk zijn sporen nagelaten. De goede man huppelt de hele tijd vrolijk over het podium, onderwijl de voorste rijen trakterend op de aanblik van zijn royale horecaspoiler. Hoe dan ook, Tankard ontpopt zich op de Arnhemse planken als dé festivalband bij uitstek. De thrash van deze heren is weliswaar ietwat gedateerd, het optreden is er niet minder vermakelijk om.


Vreemde eend in de bijt vandaag is zonder twijfel Anathema. Dat weerhoudt de band er echter niet van een indrukwekkend optreden neer te zetten. Onder aanvoering van charismatische gekrullenbolde frontman Vincent Cavanagh zorgen de Britten met hun stemmige muziek voor een welkom rustpunt temidden van al het brute geweld op het programma.


Aan de met bloed besmeurde Carcassgezinden van General Surgery om op de D & T Stage hun Carcass-evangelie te verkondigen en om en passant de nodige ruchtbaarheid te geven aan hun eerder dit jaar verschenen comebackalbum ‘Left Hand Pathology’. Een missie waar de Zweden met hun opgefokte (in de positieve zin van het woord) set aardig in slagen. (GZ)



Dan is het tijd voor de uitsmijter van de avond: Arch Enemy. De groep rond Michael Amot en frontvrouw Angela Gossow speelt voornamelijk materiaal van het nieuwe album. Helaas gaat het gehele optreden gebukt onder een erg matig geluid, waardoor het eigenlijk niet goed uit de verf komt. Op de actieve podiumpresentatie is verder niks aan te merken. De gitaristen rennen van hot naar her en Angela Gossow is een uitstekende frontvrouw. Het blijft indrukwekkend om te horen en zien hoe zo’n klein meisje zoveel decibels kan produceren. De band heeft genoeg aanhang in de zaal die na elk nummer de handen op elkaar timmert, maar het slechte geluid maakt het optreden echter tot een lichte teleurstelling. (BT)


Waarna de Musis Sacrum zich kan opmaken voor de Amerikaanse death metalsensatie Immolation. Maar omdat we zijn aangewezen op het openbaar vervoer komt er voor ons helaas een voortijdig einde aan alweer een erg geslaagde Arnhem Metal Meeting.

(GC) Gerco Zwiers, (BT) Bas Tuenter, Foto's: Blackfuel


Website Arnhem Metal Meeting