Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Live Verslagen: Wâldrock Bergum, 01/07/2006
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 19 juli 2006, 02:51
Zaterdag 1 juli is het Friese metalfestival Wâldrock wederom neergestreken op het welbekende terrein aan de Zomerweg te Bergum. Deze negentiende editie vindt een paar weken later in het jaar plaats dan gewoonlijk, vanwege de beschikbaarheid van verschillende bands. Geen punt, want de ongeveer zevenduizend bezoekers wordt vandaag een boeiende en diverse line-up voorgeschoteld. En dat terwijl de zon de hele dag onophoudelijk schijnt, wat wil een mens nog meer?



Nadat voorheen het openingsoptreden op Wâldrock traditiegetrouw was toebedeeld aan een Friese band, konden dit jaar middels ‘De Slag Om Wâldrock’, bands uit het hele land meedingen naar een kans op deze gig. Toch ging er een Friese band met de prijzen vandoor, namelijk het zevenkoppige Shaboon. Stipt om 12:30 uur bijten de jonge honden het spits af. Een krap half uur later pik ik, al lopend richting podium, enkel een handvol laatste klanken mee. (GZ)


In het uit de States afkomstige Bloodsimple komen we twee personen tegen (zanger Tim Williams en gitarist Mike Kennedy) die voorheen deel uitmaakten van Vision Of Disorder. Een van oorspong hardcoreband die me op Dynamo ‘97 met een explosieve show finaal van m’n stinkende sokken wist te blazen. Na verloop van tijd heeft de hardcore steeds meer plaats moeten maken voor een overwegend metalgeluid. Bloodsimple kent zelfs een nóg lager hardcorepercentage en is enigszins te vergelijken met een band als Machine Head, of Sepultura (‘Roots’-era), zij het minder indrukwekkend. Hun drukke, agressieve optreden ademt routine, maar de aardig gevulde Ticht reageert vooral gelaten. (GZ)


De jongens van Trivium mogen dan net goed en wel droog zijn achter de oren, in de VS kunnen ze qua succes en populariteit al heel aardig meepraten met de ‘grote jongens’. In Nederland loopt het zo’n vaart (nog) niet en moet Trivium vandaag op Wâldrock al als derde band het podium op. De publieksreactie is redelijk, gezien het vroege tijdstip en de brandende zon. Matt Heafy en zijn medebandleden zijn echter ‘not impressed’ en lijken weinig zin te hebben zich in het zweet te gaan werken. Plichtmatigheid troef. (GZ)


Een stuk enthousiaster zijn de metalcoreknapen van Born From Pain – als laatste aan de bill toegevoegd en zodoende nog als ‘surpriseact’ vermeld in de waarschijnlijk toen al gedrukte programmaboekjes – die laten weten maar al te graag het hele land te doorkruizen (van Limburg naar Friesland, tel uit je winst) voor een optreden op Wâldrock. De beste metalcoreband van de Lage Landen zet een energiek optreden neer dat door de eerste rijen van het publiek wordt beantwoord met een redelijke pit. De set is een combi van nieuw en wat ouder materiaal, waarvan jonge tracks als ‘Rise Or Die’, ‘The New Hate’ en ‘Kill It Tonight’ op het meeste enthousiasme kunnen rekenen. (GZ)



De mannen van Devil Driver spelen vandaag het laatste optreden van hun Europese tournee. Even adempauze voor de band dus, al staat er voor augustus alweer een dozijn nieuwe shows op het rooster. Devil Driver is een relatief nieuwe band, maar bestaat uit oudgedienden. Zo stond Dez in 1998 met Coal Chamber al eens op dit festival. Maar de muziek die hij maakte met Coal Chamber staat ver van de agressieve metal die ‘zijn’ Devil Driver ten gehore brengt. De band oogt zelfverzekerd en geeft een overtuigend optreden weg, waarbij ze voornamelijk nummers van ‘The Fury Of Our Maker’s Hand’ spelen. Met als resultaat een flinke circlepit en een tevreden publiek. (WW)



Stone Sour opent met ‘30/30-150’, de eerste single van het aankomende nieuwe album ‘Come What(ever) May’, waarmee Stone Sour de toon zet voor een geslaagd optreden. De set bestaat voornamelijk uit werk van de debuutplaat en een kleine selectie nieuwere nummers. Logischerwijs passeren vooral Stone Sours stevigere tracks, zoals ‘Botter’, ‘Idle Hands’, ‘Reborn’ en ‘Hell And Consequences’ de revue.


De band speelt strak, maar het enthousiasme moet toch echt komen van zanger Corey Taylor, die de kar wat moeizaam lijkt te trekken. Gitarist James Root lijkt pas halverwege de set door te hebben dat hij niet in de oefenruimte maar op een podium staat en Shawn Economaki (bas) en Josh Rand (gitaar) zijn schijnbaar niet van plan zich al te moe te maken tijdens de veertig minuten durende set. Drummer Roy Mayorga (o.a. ex-Soulfly) is daarentegen één brok energie, zoals we van hem gewend zijn.(WW)


Een bezonnebrilde zanger (in de tent) met een adonissyndroom en een stereotype heavy metalgitarist wiens haren dapper wapperen in de wind. De wind van de ventilator aan zijn voeteneind welteverstaan. Kortom, Spinal Tap is er niks bij. Muzikaal staat de band zijn mannetje, maar de ridders-van-de-ronde-tafel-metal van Kamelot is aan mij niet besteed. Om nog maar te zwijgen van de ‘come to daddy’-mimiek van zanger en zelfgewaand chickmagnet Khan. (GZ)


Mocht je favoriete band vandaag of morgen besluiten de stekker eruit te trekken, niet getreurd. Dikke kans dat ze over een paar jaar de draad weer oppakken en doodleuk de aardkloot rond gaan touren. Met de onophoudelijke stroom bandreunies van de laatste jaren is het zo langzamerhand eerder uitzonderlijk te noemen wanneer een band na diens faillissement ook daadwerkelijk op sterk water blijft staan. Alice In Chains in ieder geval (ook) niet, want na eerst uitvoerig in The States te hebben getourd, is nu Europa aan de beurt, waarna Japan wacht.


Maar hoe vervangbaar is de in april van 2002 aan een fatale dosis heroïne bezweken Layne Staley eigenlijk? Bij een Alice In Chains zonder zijn uit duizenden herkenbare stemgeluid kan ik me niets voorstellen. Daar komt verandering in wanneer de mannen uit Seattle (om onduidelijke redenen een half uur vertraagd) met zanger William Duvall het podium bestijgen en aftrappen met ‘Again’.


Hoewel het bijzonder is om de aaneenschakeling van hits (o.a. ‘Would’, ‘Man In The Box’, ‘Rooster’, ‘We Die Young’, ‘Them Bones’) vertolkt te zien worden door de originele AIC-leden Cantrell, (een freakende) Inez en Kinney, stelt mijnheer Duvall toch vooral teleur. Niet alleen kan hij vocaal bij lange na niet tippen aan zijn illustere voorganger, ook zijn podiumpresentatie komt amateuristisch en soms zelfs knullig over. Nog véél knulliger is dat tijdens de gehele set de zang van Layne op band(!) meedraait. Al met al een behoorlijke deceptie. (GZ)



Evenals voorgaande jaren, wordt ook dit jaar het programma van Wâldrock voor een deel bevolkt door de nodige ouwe knarren. De mannen van Y & T (voluit Yesterday & Today) spannen wat dat betreft de kroon. Opgericht in 1972. Aanvankelijk als coverband, maar al snel kiest de band, geïnspireerd door onder meer Deep Purple, Cream en The Beatles, voor een eigen koers en met onder andere de plaat ‘Earthshaker’ (1981) worden successen behaald.



Een kwart eeuw geleden alweer. Aangezien ondergetekende toen nog vooral bezig was met het volpoepen van luiers, ben ik vandaag te rekenen tot de jonkies voor wie het materiaal van Y & T nou niet bepaald een open boek is (understatement). Toch komt de band verrassend monter voor de dag en zijn in het publiek aardig wat mensen te vinden die de gespeelde tracks woordelijk staan mee te zingen. Maar zó hoog op het programma had niet gehoeven. (GZ)


Na aanhoudende problemen met diverse drummers en bassisten kent de loodzware death metalformatie Nile, met de toetreding van de jonge honden George Kollias (drums) en Joe Payne (bas), eindelijk weer een steady bezetting. Eentje die live bovendien staat als een huis van gewapend beton. De jonge George blijkt een ware drumvirtuoos en de gedrongen Joe ontpopt zich al snel tot een wild grimassend basmonster, wiens vingers in absurde tempo’s alle uithoeken van zijn bassenhals verkennen.


Ook vandaag wordt al snel duidelijk dat de muziek van Nile niet aan iedereen besteed is. Terwijl de liefhebbers de beestachtige verrichtingen op het podium tevreden gadeslaan, begint het bij veel anderen al na anderhalf nummer te duizelen. Hoewel de voor Nile kenmerkende, epische klanken voortdurend kopje onder gaan in de kolkende maalstroom van woest hakkende riffs en de laag-lager-laagst-grunts, valt op de uitvoering werkelijk niets aan te merken. Vet optreden. (GZ)


Soulfly is één van de meest hardwerkende metalbands die we heden ten dage kennen. Extreem lange tours en altijd weer dezelfde energie waarmee ze het publiek geeft waar het voor komt. Ook deze keer stellen ze niet in teleur. Wat een band! Qua setlist een niet al te verrassend optreden, maar qua uitvoering des te meer. Soulfly had er zin in en benutte elke minuut om een dijk van een show neer te zetten. Verrassend is verder het gastoptreden van Stone Sour-zanger Corey Taylor tijdens het nummer ‘Jumpdafuckup’.




Ook ex-drummer Roy Mayorga trommelt een nummer mee. We krijgen zelfs een latin getinte gitaarsolo van gitarist Mark Rizzo (ex-Ill Niño), waarmee hij liet zien dat er aanzienlijk meer dan de welbekende snoeiharde metalriffs in zit. En her en der huppelden er ook nog wat Braziliaanse danseressen rond die met de Braziliaanse vlag zwaaiden. Al met al niet alleen een goed optreden, maar tevens een afwisselende en vermakelijke show om naar te kijken. Cavalera en consorten weten hoe het moet. (WW )


Waar de heavy metallers van Helloween een dergelijk hoge plek op het programma aan verdiend hebben, is me niet geheel duidelijk. Het publiek dat en masse is toegestroomd om dit optreden bij te wonen lijkt daar heel anders over te denken. Een barstensvolle Ticht onthaalt de Duitsers als ware helden en reageert positief op de nummers die Helloween de tent in slingert. De voltallige band is logischerwijs helemaal in zijn element. Vooral gitarist Michael Weikath waant zich een heuse player, getuige de wijze waarop de beste man nonchalant rokend en wijdbeens (in te grote latex broek) zijn instrument liefkoost. Hilarisch. (GZ)


Motörhead en Wâldrock kunnen het goed met elkaar vinden, dat mag duidelijk zijn. Deze avond staat de band rond Lemmy Kilmister al voor de derde keer op de Friese planken en na 2002 al de tweede keer als headliner. Nou is dat deze oudgedienden wel toevertrouwd en is al lurkend aan een biertje een set Motörheadkrakers absorberen zeker geen zware opgave. Maar iedereen die de band al een paar keer live heeft aanschouwd, weet dat wanneer je één optreden van ze hebt gezien, je ze eigenlijk allemaal wel hebt gezien.


Bij aanvang vat de rock ’n roll belichamende frontman het toch nog even bondig samen: ‘We are Motörhead and we play rock ’n roll’. Anderhalf uur put het viertal uit hun omvangrijke repertoire (achttien studioalbums). Enig vuurwerk, iets wat je van een headliner toch wel mag verwachten, blijft echter uit. Vuurwerk zoals bijvoorbeeld Slayer dat in 2000 over Wâldrock afvuurde, of zoals een met warpaint uitgedost Sepultura dat een jaar eerder deed – mét Derrick Green. Nogmaals, Motörhead: niks mis mee, maar laten we hopen dat de mannen geen tienbanenkaart hebben. (GZ)

(GZ) Gerco Zwiers, (WW) Wendy Wallerlei, Foto's: Blackfuel

Website Wâldrock