Het vijf man sterke Hatesphere is in de loop der jaren uitgegroeid tot een vaste waarde in thrashmetalland. Van deze Denen kun je namelijk steevast en tot nu toe elk jaar een vette, eigentijdse thrashplaat verwachten. Dit jaar wordt de achterban getrakteerd op 'The Sickness Within', studioplaat nummer vijf. Op deze langspeler geen verrassingen, maar andermaal een onderhoudend lesje thrashen voor gevorderden.



Gitarist Peter Lyse Hansen, van de vijf bandleden de enige die al sinds het prille begin deel uitmaakt van de band, hangt op een dinsdagavond aan de telefoon om een en ander van uitleg te voorzien. Gisteren is 'The Sickness Within' officieel verschenen. Hoe verwacht je dat de plaat ontvangen gaat worden?

"Ik kan niet in de hoofden van mensen kijken, dus dat is altijd maar weer afwachten. Maar ik heb daar wel een goed gevoel over. Volgens mij hebben we met 'The Sickness Within' een sterke nieuwe plaat afgeleverd. Naar mijn idee is het zelfs onze beste plaat tot nu toe (waar heb ik dat eerder gehoord? red.). Je kunt Hatesphere-fans grofweg in twee groepen indelen: een groep die meer houdt van onze oudere werk en zij die ons meer recente spul toffer vinden. Ik denk dat we met dit album beide kampen tevreden kunnen stellen."

Onder liefhebbers van op thrash geënte metalcore zijn ook de nodige zieltjes te winnen, lijkt me.

"Het grappige is dat wij dit soort thrash al heel lang spelen, lang voordat die hele hype rond metalcore losbarstte. Maar inderdaad, er is daar een groot, nieuw publiek aan te boren. Ik heb dus absoluut geen moeite met die trend. Integendeel. Ik vind het alleen nogal bizar dat sommigen ons nu opeens beschrijven als metalcore. Voor zover ik weet spelen we namelijk nog steeds thrash."

De thrash metal van het debuut 'Hatesphere' is inderdaad altijd gehandhaafd en is met elk nieuw album enkel geoptimaliseerd.

"In principe wel, ja. We hebben destijds voor dit soort death/thrash metal gekozen omdat we daar nou eenmaal verzot op zijn. Ik zie ons daar dan ook niet snel van afwijken. We proberen onze sound wel telkens wat nieuwe impulsen te geven, maar daar blijft het bij. Toch zie ik ons debuut en deze plaat als twee totaal verschillende albums. Zowel muzikaal als geluidstechnisch hebben we in de loop der jaren veel geleerd, waardoor onze songs nu veel sterker zijn dan in onze begindagen."


"Ook zijn onze platen steeds beter gaan klinken. Op 'The Sickness Within' hebben we eindelijk het geluid verwezenlijkt dat we altijd al wilden: overzichtelijk en transparant, maar nog net zo agressief en confronterend. Niet dat de productie van onze platen voorheen klote was, maar we hadden soms de neiging om het geheel wat té vol te proppen, waardoor het nogal eens wat onoverzichtelijk werd."

Wat steekt er achter de op en top metal klinkende albumtitel?

"Vrij weinig, eerlijk gezegd. Eén van ons kwam met deze titel aanzetten en omdat het een krachtig klinkende titel is die tevens slaat op onze muziek, is dit 'm geworden. Daarna hebben we pas de tekst van de bijna-titeltrack ('Sickness Within', red.) geschreven. Er zit dus geen diepere betekenis achter. De muziek heeft binnen Hatesphere nog altijd topprioriteit. Teksten worden altijd pas in een later stadium geschreven."

"Ik zeg niet dat we teksten onbelangrijk vinden, maar ze komen absoluut op een tweede plaats. Als band heb je ze nou eenmaal nodig, teksten die bij je muziek passen en, als 't even kan, ook nog ergens over gaan. We zijn dus wel kritisch als het op het pennen ervan aankomt. Maar eigenlijk zien we het toch een beetje als een noodzakelijk kwaad. Wij hebben namelijk geen boodschap te verkondigen of iets dergelijks. En als we wat willen vertellen, doen we dat wel via onze muziek."

Jij bent het enige originele bandlid. Maakt dat jou 'the man in charge'?

"Nee, was het maar zo."

They won't let you?

"Haha, ja precies. Nee, ik zou mezelf geen bandleider willen noemen. Ook al schrijf ik het merendeel van de muziek. De verschillende taken binnen de band proberen we zoveel mogelijk te verdelen. Samen met drummer Anders Gyldenøhr houd ik me voornamelijk bezig met de muziek, Jacob (Bredahl, zanger, red.) onderhoudt de meeste contacten met ons label en regelt boekingen."


"Interviews proberen we zoveel mogelijk onderling te verdelen. Dat moet nu ook wel, want het aantal interviews is flink gestegen sinds ons vorige album. De afgelopen dagen heb ik alleen al met magazines in Nederland en België twintig interviews gehad. Hoeveel dat er vroeger meestal waren? Niet meer dan een stuk of vier. Dus dat zegt wel iets, lijkt me."

En dat is het gevolg van jullie deal met het Duitse Steamhammer, neem ik aan?

"Ja, absoluut. Kijk, Steamhammer is nou eenmaal een maatje groter dan Scarlet. Het is een heel professioneel label dat zijn zaakjes uitstekend voor elkaar heeft. Dat merk je aan alles. De promotie is stukken beter, de budgetten voor opnames en toeren zijn groter en de distributie is optimaal. Daardoor weten we nu in ieder geval zeker dat ons album overal in de schappen ligt. Dat was met onze vorige albums wel eens anders."

De promotor, behept met de promotie van 'The Sickness Within' in de Benelux, geeft hoog over jullie op. Volgens hem zijn jullie de underground ontstegen. Zie je dat zelf ook zo?

"Nah, niet echt. Er is nu weliswaar meer belangstelling voor Hatesphere dan voorheen en door zoveel mogelijk op te treden en zoveel mogelijk interviews te doen, doen we er alles aan om onze naam overal te vestigen. Alles beter dan op je luie gat zitten en wachten tot het succes je komt aanwaaien. Maar vind ik dat we nog steeds onderdeel zijn van de underground? Natuurlijk hopen we die ooit te kunnen ontstijgen en van Hatesphere onze broodwinning te kunnen maken, maar vooralsnog is Hatesphere nog behoorlijk underground."

Volgens mij bedoelde hij het meer vanuit kwalitatief opzicht, dat Hatesphere zich aan de grote, grijze massa standaard thrash metalbands heeft ontworsteld.

"Oh, op die manier. Nou, ik wil mezelf niet te hard op de borst te kloppen, maar ik kan me daar eigenlijk wel in vinden. Hatesphere is in mijn ogen zeker geen doorsnee thrash metalband. Wij hebben iets dat ons onderscheidt van die grijze middelmaat."


Meerdere Hatesphere-leden klussen bij in nevenprojecten als Barcode, Allhelluja en Koldborn. Kan dat niet een gevaar opleveren voor de stabiliteit binnen Hatesphere?

"Een jaar of vijf geleden was ik daar wel eens bang voor, maar nu zeker niet meer. Ik weet intussen dat voor iedereen binnen de band Hatesphere de voornaamste band is. Dat is niet iets wat we gezamenlijk afgesproken hebben, maar meer een soort collectieve mentaliteit. Alle neuzen staan dezelfde kant op. Natuurlijk heeft iedereen de vrijheid om zich met allerlei side-projects in te laten. Maar als het er op aankomt, gaat Hatesphere voor."

Heb je zelf nooit de behoefte gehad om je non-Hatesphere-ideeën kwijt te kunnen in een side-project?

"Ik heb natuurlijk best wel eens met de gedachte gespeeld, maar dat heeft nooit tot iets concreets geleid. Daarom heb ik me altijd enkel op Hatesphere gericht. Daar steek ik dus al mijn tijd en energie in. Ik geloof heilig in deze band, weet je wel. Ik zie Hatesphere bijna als mijn kind."

En meerdere kinderen is geen optie?

"Nee, ik denk het niet. Hatesphere slokt dermate veel tijd op dat het voor mij onmogelijk zou zijn om beide kinderen evenveel aandacht te kunnen geven. Ik hou het dus maar bij Hatesphere."

Gerco Zwiers

Website Hatesphere

Recensie 'The Sickness Within'