Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Live Verslagen: Wâldrock Bergum, 05/06/2005
Gepost door Gerco Zwiers op dinsdag 28 juni 2005, 00:36
2005 is vooralsnog een mager jaar voor de Nederlandse popfestivals. Pinkpop wist maar eenderde van zijn kaartvoorraad te slijten en ook Dynamo's bezoekersaantal was sterk onder de maat. Wat dat betreft heeft Wâldrock, dat op 5 juni een kleine 7000 bezoekers mag verwelkomen, weinig te klagen. Wat de programmering betreft heeft de Friese organisatie dit jaar gekozen voor een onvervalste 'all metalpackage' en heeft zich dus schijnbaar niks aangetrokken van de heersende metalcorehype. Niks mis mee, dacht ik zo.




Door een falende wekker wordt er door ondergetekende dwars door de Friese opener Icepick en het daaropvolgende death metalgeweld van Cephalic Carnage heengeslapen, zodat het overweldigende Mastodon als muzikaal ontbijt fungeert. Door alle lovende woorden die her en der over dit gezelschap de ronde doen, zou je bijna de indruk krijgen dat je je het als jezelf respecterend metaalfanaat niet kan veroorloven om Mastodon niet goed te vinden. Bullshit natuurlijk, maar ontkennen dat dit vierkoppige gezelschap heel wat in zijn mars heeft, is evenmin nutteloos. Ook live, zo blijkt vandaag weer eens.

De vier Amerikanen zijn perfect op elkaar ingespeeld en vertolken de weerbarstige, eigenzinnige en slimme sound van de albums 'Remission' en 'Leviathan' even begeesterd als geroutineerd, met een intense show als gevolg. Alleen staat Mastodon vandaag op het grote hoofdpodium wat ongelukkig geprogrammeerd. Dichtbij het podium valt er weinig te klagen, maar een stuk of wat meters verderop het veld is al veel van de zware, intense en kamerbrede mokersound verwaaid.


De gezondheidsproblemen van zangeres Simone Simons, waar velen van u ongetwijfeld over gelezen hebben in het blad met de A (nee, niet de Avrobode), behoren duidelijk weer tot het verleden, want Epica 's frontvrouw staat blakend van gezondheid én zelfvertrouwen op de Friese planken. Samen met 'haar' Epica wordt het publiek in de tent getrakteerd op een oerdegelijk gothic metalconcert, dat door het samengepakte publiek, waaronder een hoop Epica-fans, erg positief wordt ontvangen.


Omdat Ozzy-sidekick Zakk Wylde het vandaag met zijn Black Label Society af laat weten, zien de Fransmannen van Scarve hun kans schoon om hun kunsten aan Wâldrockend Nederland te vertonen. Drummer Dirk Verbeuren moest vandaag toch al in Bergum zijn, aangezien hij later op de dag met Soilwork op het programma staat. Het poepstrakke spel en zichtbare enthousiasme ten spijt, verzuipt het optreden van Scarve, waarin de nadruk ligt op de uitstekende langspeler 'Irradiant', helaas nogal in een rommelig en vlak geluid.


Hierdoor komt met name de typerende samenzang van het duo Pierrick Valence en Guillaume Bideau totaal niet uit de verf, terwijl dit nu juist een van hun sterke herkenningspunten is. Hoewel Scarve vandaag wel mooi de 'main stage' van Wâldrock kan bijtekenen in zijn CV, was de band, evenals Mastodon, waarschijnlijk een stuk beter afgeweest met de planken van de 'Ticht'-stage onder de voeten.


Met een welgemeend "We are Strapping Young Lad and we're gonna kick your fucking cunt!", begroet een uitgelaten Devin Townsend de Bergumse weide. Ook goeiemiddag dan maar. Terwijl een hoop mensen zich afvragen hoe het toch komt dat de beste man zo verschrikkelijk chagrijnig is, constateert de 'kenner' handenwrijvend dat Devin er zin in heeft vandaag, zin in hakken en zagen als een bezetene dus. En dat is dan ook precies wat er de komende veertig minuten op het programma staat. SYL speelt zo strak als de spreekwoordelijke eendenaars, weet zich gesteund door een prima geluid en toont aan de massale en maniakale sound van diens studioalbums ook moeiteloos live te kunnen reproduceren.


Ondanks dat 'Alien' de grootste vinger in de pap (lees: setlist) heeft, komen tevens de albums 'Heavy As A Really Heavy Thing' ('S.Y.L.'), 'City' ('All Hail The New Flesh') en 'Strapping Young Lad' ('Relentless') aan bod (what happened to 'Detox'?). Een mooi contrast is trouwens om drummonster Gene Hoglan met een brede glimlach en zichtbaar genietend achter de drumkit te zien zitten, terwijl Devin het publiek de ene na de andere verwensing om de oren smijt.



Krap anderhalf uur nadat hij met Scarve het hoofdpodium afstapte kan drummer Dirk Verbeuren het tentpodium opklimmen. Ditmaal moet hij met Soilwork aan de bak. Deze Zweden hebben, evenals meerdere bands vandaag, een nieuwe plaat te verkopen. 'Stabbing The Drama' heet 'ie en met een glashard geluid wordt geopend met de titeltrack hiervan. Ruimtelijke neo-thrash waarin voldoende ruimte is voor melodie, door het gebruik van toetsen en de cleane vocalen, waarmee zanger Björn Strid zijn felle thrashkeel afwisselt.


Toch kent het bandgeluid nog voldoende scherpe randen en is metal nog steeds de hoofdmoot. Terwijl zanger Björn vol bravoure over het podium stampt en meerdere malen de confrontatie lijkt te zoeken met (iemand uit?) het publiek, spelen de Soilworkers in de veertig minuten die de band is toebedeeld, haarscherp en wordt er, naast een stel nieuwe tracks, de nadruk gelegd op het latere studiowerk.


Het optreden van Life Of Agony vandaag is er een met pieken en dalen. Sowieso maakt de band een betere beurt dan met hun, mijns inziens, teleurstellende comeback-optreden in 2003 in de Tilburgse 013. Ditmaal is frontpygmee Keith Kaputo namelijk níet te verveeld om het publiek te woord te staan en oogt hij vandaag zowaar bijna opgewekt. De show piekt, zoals te verwachten, op de momenten dat 'River Runs Red' en (in mindere mate) 'Ugly' worden aangesneden. Krachtige uitvoeringen van 'Underground, 'Through And Through', 'River Runs Red' en 'Lost At 22' worden warm onthaald en door velen woordelijk meegezongen.


Datzelfde kan niet gezegd worden van de nieuwe nummers (van 'Broken Valley', de comebackplaat), die vandaag voorbij komen, waaronder de eerste single 'Love To Let You Down'. Het publiek laat ze verveeld langs zich heen glijden, wachtend op weer een oudje. Dit begint frontman Kaputo op te vallen en zit hem zichtbaar niet lekker. Zodanig dat hij na afloop van hekkensluiter 'Through And Through' behoorlijk geïrriteerd het podium afbanjert.


Wat de 'ouwe lullen' betreft, spant Dio vandaag de kroon, ondanks geduchte concurrentie van Accept en Metal Church. Voor de geboortedatum van frontman Ronnie James Dio (echte naam: Ronald James Padovana) moeten we namelijk terug naar de tiende juli van 1940(!). Dit jaar hoopt hij dus de respectabele leeftijd van 65 jaar te bereiken. Maar van rusten op de lauweren wil de kleine, tengere zanger, die naam maakte met Rainbow en Black Sabbath, vooralsnog niets weten. Heet dat niet het 'Rolling Stones-syndroom'?


Al staat Mick Jagger anno 2005 (ook de zestig gepasseerd) een stuk beweeglijker en vitaler op de planken dan de nogal houterige en trage Dio. En hoewel hij op zich goed bij stem is, vraag ik me af wat Dio's hoge plek op de bill van vandaag eigenlijk rechtvaardigt. Dat niet iedereen dat met me eens is, blijkt wel uit de positieve respons die opa Ronnie (en kornuiten, je zou ze bijna vergeten) ten deel valt.


Cradle of Filth en Dimmu Borgir zijn de twee namen die voor de zogenaamde 'true' black metaldelegatie al jaren synoniem zijn voor commerciële uitverkoop. Maar terwijl de miserabele headlineshow van Cradle vorig jaar voor diegenen nog koren op de molen was, weet Dimmu Borgir vandaag veel van de criticasters de mond te snoeren door een overtuigende meuk black metal over de stampvolle 'Ticht' heen te storten. Vanachter een dik opgetrokken rookgordijn neemt het Zwarte Kasteel vol grandeur bezit van het podium en zet op deze vroege avond, ondersteund door een sterke podiumpresentatie en dito geluid, gewoon een prima optreden neer, waarin wel met name de 'oudjes' op de meeste bijval kunnen rekenen.


De spectaculaire manier waarop Iron Maiden op Wâldrock 2003 invulling gaf aan het begrip 'headliner' zal waarschijnlijk niet snel geëvenaard, laat staan overtroffen worden op de Bergumse planken. Niet door het al eerder aangestipte gemodder waarmee Cradle Of Filth vorig jaar afsloot en ook niet door Megadeth. Het door Dave Mustaine nieuw leven ingeblazen thrashcollectief heeft zijn zaakjes weliswaar goed voor elkaar en zet dan wel een gedegen compilatie van oud en minder oud materiaal neer, spontaniteit is ver te zoeken bij de Mustaine BV en enthousiasme kan de mannen bepaald niet verweten worden.


Het mag dan een inkoppertje zijn, maar door de ongeïnteresseerde wijze waarop de frontman zich met zijn werknemers door de set heen werkt, zou je bijna gaan denken dat hij met z'n gedachten al helemaal bij de kerkdienst van morgen zit. Hoe dan ook, op meer dan een optreden op cruise control hoeft het publiek vandaag niet te rekenen en de interactie met het publiek blijft steken op een enkele binnensmondse dertien-in-een-dozijn-thank-you. En toch lukt het ze niet om Wâldrock 2005 een bittere nasmaak te geven, ha!


Gerco Zwiers

Website Wâldrock