"Woede is ons met de paplepel ingegoten", aldus John Loughlin, zanger van Raging Speedhorn. Erg verbazend is het dan ook niet dat de muziek van dit zeskoppige monster doordrenkt is van gevoelens van haat en boosheid. Ten tijde van zijn debuut wist Raging Speedhorn hiermee niet verder te komen dan oppervlakkige lawaaimetal. 'We Will All Be Dead Tomorrow' was een jaar later een stap in de goede richting, maar op 'How The Great Have Fallen' wordt de agressie en razernij voor het eerst verpakt in memorabele songs.



Alle reden dus voor een telefonisch onderhoud met zanger John Loughlin. Echter, alvorens met hem de nieuwe langspeler door te nemen, vraag ik hem eerst of het vertrek van vocalist Frank Regan (ja, RSH heeft twee zangers), die zeer recent de band verliet, voor hem en zijn medebandleden als een verrassing kwam.

"Nee, niet echt. We zagen het al een tijdje aankomen. We wisten al wel dat hij een lastige periode doormaakt en dat hij te kampen heeft met een aantal persoonlijke problemen. Je snapt waarschijnlijk wel dat ik niet dieper in kan gaan op de exacte aard van die problemen. Laten we het erop houden dat hij het niet meer kon opbrengen om zich volledig voor de band in te zetten. En eerlijk gezegd hadden wij ook het gevoel dat we dat op dit moment niet van hem kunnen vragen."

Vind je niet dat zijn timing, twee weken voor een tour door thuisland Engeland, beter had gekund?

"Misschien wel, maar we waren het er allemaal over eens dat het op dit moment belangrijker is dat Frank de tijd heeft om dingen op een rijtje te kunnen zetten. We hadden dus niet zo'n moeite met zijn wellicht slechte timing en zijn geen moment bang geweest dat de aankomende tournees in gevaar zouden kunnen komen."

Ook niet zo verwonderlijk, aangezien in de persoon van Bloody Kev een invalkracht vrijwel direct was gevonden.

"Hij was de eerste die we belden nadat Frank zijn vertrek had aangekondigd. En gelukkig stemde hij meteen in. Bloody Kev is een oude bekende van de band en zong ook al mee op ons debuut. Hij is actief in meerdere bands, waaronder Helvis, Hard To Swallow en Iron Monkey. Voorlopig helpt hij ons dus uit de brand. Of hij Frank ook permanent gaat vervangen weten we nog niet. Dat moeten we nog even zien."

"Allereerst doen we, zoals gezegd, een tour door ons thuisland. Tijdens die tour spelen we onder meer op Monsters Of Rock in Donington en headlinen we een aantal kleine festivals. We hebben echt enorm veel zin om weer op pad te gaan en we kunnen bijna niet wachten om weer op te kunnen treden. Toeren en optreden is namelijk hetgeen we het liefst doen."

Op 'How The Great Have Fallen' combineert Raging Speedhorn metal met hardcore, zonder daarmee uit te komen op standaard metalcore. Denk liever aan acts als Devildriver en Superjoint Ritual als geschikt vergelijkingsmateriaal.

"Ik denk dat we een hoop stijlen combineren, niet enkel metal en hardcore. In feite zie ik onze muziek als een collectie Black Sabbath-achtige riffs, maar dan met meer distortion en met krijszang in plaats van 'echte' zang. Ik blijf het lastig vinden om onze muziek te omschrijven. Als mensen me vragen wat voor muziek we spelen, antwoord ik meestal: it's heavy. Superjoint Ritual vind ik echt een geniale band. Ook kan ik me wel vinden in die vergelijking, want er zijn inderdaad raakvlakken. Devildriver ken ik tot op heden alleen van naam, dus daar kan ik niks zinnigs over zeggen."


De Britten maakten wederom gebruik van de diensten van producer Joe Barresi, die ondanks zijn volle agenda kans zag de Raging Speedhorns bij te staan.

"Joe Barresi heeft het album alleen gemixt. Darren (Smith, bassist, red.) en Gareth (Smith, gitarist, red.) hebben de plaat namelijk geproduceerd. Voor ons vorige album hebben we ook al gewerkt met Joe en dat is ons prima bevallen. Dat is de reden dat we hem opnieuw hebben gevraagd. Op het moment dat we hem benaderden zat hij echter middenin de productie van Queens Of The Stone Age's laatste album. Toch heeft hij tussendoor tijd gevonden om ons album te mixen. Daar waren we hem dus erg dankbaar voor."

Dit is het eerste album waar gitarist Jaye Thompson, die in 2003 Tony Loughlin verving, aan heeft meegewerkt. Heeft deze vernieuwde bezetting veel invloed gehad op de opnames van 'How The Great Have Fallen'?

"Ik denk dat een album opnemen altijd anders is wanneer er een nieuw persoon in de band zit. In ieder geval voelt het voor ons heel natuurlijk om met Jaye te spelen. Hij heeft ook meegeschreven aan het nieuwe materiaal. Binnen Raging Speedhorn is ieders inbreng even belangrijk, dus waren ook zijn ideeën van harte welkom. Voor RSH bestond heb ik al eens met Jaye in een band gespeeld, dus toen Tony (Loughlin, red.) ermee stopte, besloten we hem te vragen. Op dat moment speelde hij ook in Defenestration. Een paar maanden nadat Jaye toetrad tot RSH is die band echter opgeheven, zodat hij zich nu volledig op RSH kan concentreren."

Who are 'The Great That Have Fallen'?

"De titel slaat op sarcastische wijze op onszelf als band. Toen we met deze band begonnen ging het aanvankelijk erg voorspoedig. We hadden net ons debuut uitgebracht en waren non-stop aan het toeren. Daarna is alles in rustiger vaarwater terechtgekmomen en bijna stil komen te liggen. En voor ons gevoel komen we nu weer echt terug, met een nieuw album, een nieuwe gitarist en dus een nieuwe zanger. Verder moet je er niet teveel achter zoeken. De titel is ontstaan zoals al onze song- en albumtitels ontstaan: tijdens een repetitie roept een van ons wat en als we het allemaal oké vinden klinken, gebruiken we het."


Als je dit album vergelijkt met jullie 'self titled' debuut uit 2001, wat zijn dan volgens jou de voornaamste verschillen?

"Zowel onze muziek als wij als personen zijn een stuk volwassener geworden. Op zich ook wel logisch, aangezien we inmiddels bijna vijf jaar verder zijn. In die jaren heeft de band gewoon een enorme groei doorgemaakt. Ook hebben we erg veel ervaring opgedaan door het vele toeren. We zijn dus met veel meer bagage aan de opnames van 'How The Great Have Fallen' begonnen, veel meer dan we toen we de studio ingingen om ons debuut in te blikken. We wisten ditmaal precies wat we wilden en hoe we het wilden. De opnames en het mixen hebben dan ook niet meer dan twee weken in beslag genomen."

Boosheid en woede voeren duidelijk de boventoon binnen de muziek van Raging Speedhorn. Wellicht een nogal clichématige vraag, maar waar komt in jullie geval die woede vandaan?

"Woede is ons met de paplepel ingegoten. Wij zijn opgegroeid in het Britse plaatsje Corby, waar woede veruit de meest gebruikte emotie is. Daarom hebben wij destijds de keuze gemaakt om een band op te richten, om daar onze woede in kwijt te kunnen. Het is beter om op deze manier van onze woede en agressie af te komen, dan door een onschuldig iemand in elkaar te beuken. En het werkt uitstekend, kan ik je zeggen. Het is een enorme opluchting om het podium op te kunnen springen en al je woede en agressie van je af te kunnen schreeuwen. Sinds ik dat doe ben ik als persoon namelijk een stuk rustiger geworden."

Tenslotte licht John de enigszins merkwaardige bandnaam toe.

"Een vriend van ons vertelde ons ooit eens over de 'raging speedhorn'. Een vriend van hem ging na een avond veel speed te hebben genuttigd, bloedgeil naar huis in de hoop op een 'quick fuck'. Maar bij thuiskomst kwam hij erachter dat zijn vriendin niet thuis was. Om toch de druk van de ketel te krijgen, besloot hij dan maar de hand aan zichzelf te slaan, als je begrijpt wat ik bedoel. Onbegonnen werk natuurlijk als je veel speed hebt gehad."

"En bovendien niet geheel ongevaarlijk, want de volgende ochtend, na de nodige uren ijverige handarbeid, zat zijn hele lul onder de krassen, blaren en sneeën. We vonden dat zo'n komisch verhaal dat we meteen besloten onze band zo te noemen. Deze vriend beloofde toen dat hij onze manager zou worden als wij ons echt Raging Speedhorn zouden noemen. Toen we dat vervolgens deden kon hij niet meer terug. Sindsdien is hij dus onze manager."

Gerco Zwiers

Website Raging Speedhorn

Recensie 'How The Great Have Fallen'