Met zijn leeftijd van bijna een kwart eeuw - volgend jaar wordt de vijfentwintigste verjaardag gevierd - behoort het Britse gezelschap Napalm Death zo langzamerhand tot het interieur van de metal- en grindcorescene. En voorlopig zijn we nog niet van ze af. Want dat Barney & Co. niet van ophouden willen weten wordt weer eens luidruchtig onderstreept middels hun elfde studioalbum (en drieëndertigste release) 'The Code Is Red… Long Live The Code'.



Een Napalm Death-delegatie, bestaande uit zanger Barney Greenway en bassist Embury, zijn naar het Duitse hoofdkantoor van Century Media afgereisd, om deze plaat toe te lichten en zo kan het gebeuren dat ik op een zonnige donderdagmiddag een enthousiaste Barney aan de telefoon krijg.

De vorige keer dat ik je interviewde, vertelde je me dat het nieuwe album 'fast as hell' zou zijn. Daar was dus geen woord aan overdreven.

"Nee, hè? We hebben niet vooraf afgesproken om een snelle plaat te gaan maken of zo, maar het songmateriaal ging eigenlijk vanzelf die kant op. Vergeet echter niet dat we met onze laatste twee full-lengths al redelijk op hetzelfde spoor zaten. De essentie van deze band is altijd snelheid en agressie, maar je moet oppassen dat de albums die je uitbrengt niet allemaal hetzelfde klinken. Want dan raakt je publiek vroeg of laat verveeld."

"Al zullen er altijd mensen blijven die het liefst willen dat wij weer een album als 'From Enslavement To Obliteration' maken, oftewel een kleine dertig nummers in evenveel minuten. En dat zouden we natuurlijk kunnen doen. Maar dat zou gewoon veel te makkelijk zijn. Onze albums zijn daarom altijd 'fast and furious', maar we laten tevens elke keer nieuwe dingen horen. Als band zijn we altijd op zoek naar die mix. Op die manier houden we het voor onszelf interessant."

"En naar mijn mening hebben we die juiste combinatie op deze plaat opnieuw gevonden. Sterker nog, toen de opnames erop zaten vond ik al dat we een stel goede songs hadden opgenomen, maar pas toen ik het uiteindelijke resultaat voor het eerst terughoorde, werd ik me pas echt bewust van de impact die het nieuwe materiaal heeft."

Niet in de laatste plaats vanwege de ruige productie.

"Ik vind de productie vooral erg rauw. Met name de drumsound is erg 'live' en klinkt erg organisch en puur. En dat maakt enorm veel goed. Het drumwerk is, als je het mij vraagt, namelijk een van de belangrijkste aspecten van een productie. Als ze bijvoorbeeld heel klinisch of onnatuurlijk klinken, kan dat je hele album verpesten."

Jullie muziek is altijd een combinatie van grind- en hardcore, punk en metal, maar op dit album voeren grind- en hardcore de boventoon. Ben je dat met me eens?

"Daar kan ik je wel gelijk in geven. Maar het is niet zo dat we bewust een stukje richting grindcore en hardcore zijn opgeschoven. Zoals ik eerder al zei, het gebeurde gewoon. We wilden graag weer wat chaotischere muziek schrijven. Zoals de hardcore waar wij mee opgegroeid zijn. Eind jaren tachtig stond hardcore voor uitzinnige en enorm chaotische muziek, veel meer dan de hardcore van tegenwoordig en bijvoorbeeld de momenteel erg populaire metalcore. Maar wij zullen altijd metal-invloed blijven gebruiken."


"Op het einde van het album gaan we een heel andere kant op. De twee tracks waar het album mee afsluit ('Our Pain Is Their Power' en 'Morale', red.) gaan meer de artnoise-kant op, het soort muziek dat acts als My Bloody Valentine en Swamp maken. Weer totaal iets anders, maar in feite niets meer dan een van de aspecten van Napalm Death."

Het feit dat jullie de afgelopen periode vooral het podium deelden met metalcorebands speelde dus geen rol?

"Nee, eigenlijk niet. Je wordt onbewust natuurlijk wel beïnvloed door de bands waar je mee optreedt, maar is niet zo dat we ons geluid wat hebben aangepast aan de huidige trend. Voorbeelden te over van gevallen waarin een dergelijke stijlverandering op een drama is uitgelopen. Als het ging om keuzes voor bands om mee op te treden, hebben we altijd gekozen voor de optie die het beste is voor Napalm Death."

"Zodoende hebben we altijd met erg uiteenlopende bands getoerd en opgetreden. En dat zegt ook iets over de diversiteit van onze sound. Niet dat ze ons ooit zullen vragen, maar wat mij betreft zouden we zelfs met de Sex Pistols het podium kunnen delen."

In 1994 hebben jullie al het nummer 'Nazi Punks Fuck Off' gecoverd van Dead Kennedys, maar nu hebben jullie een nummer opgenomen met DK-opperhoofd Jello Biaffra, namelijk 'The Great And The Good'.

"Dat was in één woord geweldig! Toen we eenmaal als band besloten hadden om Jello te vragen, hadden geen idee hoe makkelijk het zou zijn om hem te pakken te krijgen. En hij stemde meteen toe toen we hem vroegen een bijdrage te leveren. We hebben het nummer opgenomen toen we in de VS aan het toeren waren. Billy Gould, de bassist van wijlen Faith No More, had een studio voor ons geboekt. De muziek en de teksten hadden we Jello al vooraf gestuurd. Verder wilde ik me er niet mee bemoeien. Ik hoef hém niet te vertellen hoe hij moet zingen. Hij is een echte professional en heeft zijn zanglijnen voornamelijk geïmproviseerd. We hebben ongeveer vijftien takes opgenomen en daar de beste uit gekozen."

Ook Hatebreed-zanger Jamey Jasta, is te horen op het album.

"Deze samenwerking schijnt nogal wat opschudding te hebben veroorzaakt. Er bestaat bij een hoop mensen blijkbaar het misverstand dat Jamey nog maar een groentje is die net komt kijken, maar dat is hij absoluut niet. Hij loopt al jaren mee in dit wereldje en was jaren terug al een actief onderdeel van zijn lokale scene. Toen wij ongeveer tien jaar geleden een tournee door de VS wilden opzetten, regelde hij optredens voor ons en verzorgde met Hatebreed dikwijls ons voorprogramma."


"We hebben zijn vocalen (in het nummer 'Instruments Of Persuasions’, red.) opgenomen toen Hatebreed in Engeland op tournee was met Slayer en Slipknot. De dag dat ze op zouden treden in Manchester hebben we hem daar met de auto opgehaald en naar de studio gereden. Daar hebben we de vocalen opgenomen, waarna we hem weer hebben teruggebracht."

En in 'Plegde Yourself To You' is een bijdrage te horen van Jeff Walker, voorheen zanger van grindcorelegende Carcass. In een interview met Firebird, zijn huidige band, las ik eens dat hij de interesse in extreme metal en grindcore helemaal verloren had.

"Dat heb ik toentertijd ook gehoord, ja. Maar mensen kunnen natuurlijk veranderen. En wat dat betreft is Jeff zeker veranderd. Want de laatste tijd verdiept hij zich namelijk juist weer meer en meer in extreme metal."

'The Code Is Red… Long Live The Code'.

"De albumtitel refereert aan de verschillende niveaus van terroristische dreiging, zoals daar zijn geel, oranje en rood. Ik ben van mening dat overheden enorm misbruik maken van de angst voor een terroristische aanslag, die er is onder de bevolking. Ze proberen ons wijs te maken dat er permanente staat van dreiging is."

Dus het zijn niet Bin Laden en groeperingen als Al Quaida die de angst voor terreur in leven houden, maar juist de wereldleiders?

"Ik zal niet beweren dat er geen enkele dreiging bestaat, maar de grootte ervan wordt schromelijk overdreven. De regeringen blazen het enorm op. Zolang een bevolking ervan overtuigd is dat ze ten allen tijde en overal het slachtoffer kunnen worden van terreur, zijn ze veel eerder bereid allerlei burgerrechten op te geven, ten behoeve van onze zogenaamde 'veiligheid'. In Engeland probeert de overheid er bijvoorbeeld een wet door te drukken die het mogelijk maakt mensen in hun eigen huis (elektronisch) gevangen te houden, zonder dat daarvoor enig bewijs hoeft te zijn. Enkel op basis van vermoedens. How fucked up is that?"

"Regeringsleiders als Bush en Blair hebben altijd de mond vol over de 'war on terrorism', maar met hun opstelling kwéken ze juist terroristen. Bovendien creëren ze alleen maar angst en drijven ze een wig tussen bevolkingsgroepen, waardoor de tegenstellingen alleen maar groter worden. Alsof die oorlog in Irak al niet genoeg schade heeft aangebracht. Als je land wordt binnengevallen door een regering die je hun democratie wil opdringen, dan zou jij ook geen gat in de lucht springen, maar wensen dat ze zo snel mogelijk weer op zouden rotten."


"De reden die Amerika en Engeland aanvoerden om deze oorlog te rechtvaardigen was een vermeende link tussen de Iraakse regering en het terreurnetwerk van Al Quaida. Inmiddels is er bewezen dat die link er nooit is geweest, terwijl die er door deze oorlog nu juist wél is. Door hun denkwijze door de strot van het Midden-Oosten te willen drukken, hebben Amerika en Engeland alleen maar meer problemen veroorzaakt."

De teksten van Napalm Death verwoorden niet alleen woede en frustratie, maar zijn ook beschouwend, aldus Barney.

"Kwaad zijn is niet genoeg. Je moet ook verder kijken. Niet alleen maar ageren tegen een systeem, maar ook leren begrijpen hoe dat systeem eigenlijk werkt. Op die manier kun je niet alleen veel beter gegronde kritiek leveren, maar kun je mensen ook iets bijbrengen. Naast frustratie en woede is het dus ook verstandig om kalm en beheerst te blijven."

Maar kalmte en beheersing zijn op dit album ver te zoeken.

"Haha, ja absoluut. De teksten zijn zonder tekstblad bij de hand nagenoeg niet te volgen. Ik doel daarmee natuurlijk op de inhoud van de teksten. Als je al een hoop albums hebt uitgebracht is het erg verleidelijk om de weg van de minste weerstand te kiezen, door jezelf te herhalen en te vervallen in clichés. Al moet je er ook voor zorgen dat je niet doorslaat naar de andere kant. Ik moet toegeven dat ik me daar medio jaren negentig wel eens schuldig aan heb gemaakt, door met teksten te komen die gewoon veel te abstract en 'arty' waren."

"Maar met te 'intelligente' teksten stoot je een hoop mensen af. Niet iedereen zit namelijk te wachten op een boodschap die een universitaire opleiding vereist om te kunnen snappen. Misschien vinden sommigen dat mijn huidige teksten te simplistisch zijn, maar dat interesseert me niet. Met de onderwerpen die we aansnijden willen we een zo groot mogelijk publiek bereiken. Daarom moeten teksten van Napalm Death voor iedereen te begrijpen zijn."

Gerco Zwiers

Website Napalm Death

Recensie 'The Code Is Red… Long Live The Code'



Recensie 'Leaders Not Followers'


Interview Napalm Death (augustus, 2004)