Amon Amarth heeft het succes aan z’n kont hangen, zoveel is zeker. Zowel in Europa - het voorlaatste ‘Twilight Of The Thunder God’ leverde onder meer in Duitsland een hoge hitnotering op – als in de VS gaat men en masse voor de bijl voor de machtige doch melodieuze death metal van de Zweedse Vikingvloot. Ook het machtige nieuwe ‘Surtur Rising’ is koren op de molen van de alsmaar groeiende achterban, die wederom volledig op zijn of haar wenken bediend wordt. ‘Surtur Rising’ bevat alle vertrouwde ingrediënten en laat aan herkenbaarheid niets te wensen over. En steekt kwalitatief met kop en schouders boven diens voorganger uit.

De platen ‘Friends Family Forever’ en ‘Count Me In’ lieten een gespierde en explosieve optelsom van Blood For Blood en Madball horen en katapulteerden Death Before Dishonor naar de subtop in hardcoreland. Die positie werd verder verstevigd met ‘Better Ways To Die’, waarop de band uit Boston voor het eerst punkinvloeden toeliet in diens betonnen hardcoresound. Terwijl een opvolger nog even op zich laat wachten, wordt in de tussentijd de aardkloot rondgetourd. Zo stonden de mannen begin deze maand, met de bands The Mongoloids en AYS, in Het Front te Vroomshoop. Het vormt de aanleiding voor een onderhoud met frontman Bryan Harris.

Dååth debuteerde in 2004 met het in eigen beheer uitgebrachte ‘Futility’. Maar eenmaal ingelijfd door Roadrunner Records komt de band pas echt goed op stoom als drie jaar later opvolger ‘The Hinderers’ het licht ziet, een plaat waarop de mannen uit Atlanta, Georgia verrassen met hedendaagse (death) metal van hoog niveau; technisch uitstekend onderlegd en ontzettend catchy. Datzelfde geldt voor ‘The Concealers’, full-length nummer drie, dat voor Dååth zowel artistiek als commercieel een stap hogerop betekent. Als we gitarist Eyal Levi moeten geloven, is de band op het gloednieuwe ‘Dååth’ pas écht tot volle wasdom gekomen en worden ditmaal alle remmen losgegooid.

Hypertechnische, razendsnelle, ja zelfs bezeten death metal, het is zo langzamerhand bepaald geen noviteit meer. En tóch mag Entrails Eradicated, een Australisch gezelschap dat death metal van eenzelfde kaliber produceert, vernieuwend heten. ‘Viralocity’, de EP waarmee de band eerder dit jaar met een mokerslag debuteerde, wordt bevolkt door allesvermorzelende death metal. Súper extreem, vollédig over the top, maar tegelijkertijd verbazingwekkend open en transparant en daardoor tot de laatste snik keihard in-your-face. De felicitaties zijn voor Jim Parker, een van de twee vingervlugge gitaristen van Entrails Eradicated.

Voordat Michael Amott in 1996 de basis legde voor Arch Enemy, was hij al in de weer met Spiritual Beggars. Een band waarmee de Zweedse gitarist zich, in plaats van de death metal die hij vroeger met Carnage en nu met Arch Enemy maakt, focust op klassieke hardrock, heavy metal en - in de beginjaren - groovende stoner rock. Gevoed door nostalgie en een sterke hang naar de jaren zeventig. Na een aantal meer stoner-georiënteerde platen begint Spiritual Beggars met de komst van zanger Janne Christoffersson steeds meer zijn liefde voor traditionele hardrock uit te diepen, zoals te horen op het machtige ‘On Fire’ uit 2002 en het drie jaar later volgende ‘Demons’.

Het is alweer twintig jaar geleden dat gitarist Joey Z en bassist Alan Robert spijbelden van school om bij Alan in de kelder de eerste songs van Life Of Agony in elkaar te sleutelen. Een twintigste verjaardag vraagt om gepaste maatregelen, moet de Newyorkse band gedacht hebben. Dus werd het plan opgevat om tijdens een select aantal shows het monumentale debuut ‘River Runs Red’ uit 1993 integraal ten gehore te brengen. Voor de thuisblijvers bracht I Scream Records eerder dit jaar de cd/dvd ‘20 Years Strong - River Runs Red: Live In Brussels’ uit, waarop de show in de Brusselse Ancienne Belgique fraai is gedocumenteerd.

Sinds Death Angel begin deze eeuw besloten heeft de draad weer op te pakken, lijken de Bay Area thrashers niet te stoppen. Met het verschijnen van de platen ‘The Art Of Dying’ (’04) en ‘Killing Season’ (’08), waarop Death Angel diens klassieke Bay Area thrash succesvol nieuw leven inblaast, is de formatie weer helemaal terug en (weer) geworden tot een graag geziene gast op de internationale podia. Het nieuwe ‘Relentless Retribution’ toont aan dat zelfs het vertrek van drummer Andy Galeon en Dennis Pepa, beide bandleden van het eerste uur, niet zorgt voor een kink in de kabel.

Oude tijden herleven op ‘Shadowcast’, het recent verschenen debuut van Insidious Disease, een relatief nieuwe band die in meerdere opzichten bijzonder te noemen is. Ten eerste omdat de bezetting een optelsom is van louter metalprominenten. Maar ook omdat de oprichters van de band, de gitaristen Silenoz (Dimmu Borgir) en Jardar (Old Man’s Child), zich eens van een hele andere kant laten zien. Op ‘Shadowcast’ ruilen de snarenplukkers hun melodierijke en ijverig gecultiveerde black metal in voor pure en van elke vorm van franje ontdane oldschool death metal. En hoe!

“Ons voornaamste doel is om een ‘hell of a time’ te hebben”, aldus Vinnie Paul, de meestertrommelaar die geschiedenis schreef met Pantera en alweer sinds 2006 het zelfverzekerde middelpunt vormt van Hellyeah. Een band die, hoewel in Europa een nog vrijwel onbeschreven blad, al uitgebreid tourde in de VS en Australië en daar met een debuut vol hedendaagse en volbloed Texaanse bravoure metal al het nodige succes boekte. Als het aan de heren ligt gaat met het verschijnen van de opvolger ‘Stampede’ nu ook de rest van de aardkloot overstag voor de ‘supergroep’, die naast Pantera tevens de namen Mudvayne, Nothingface, Knives Out! en Damageplan op zijn CV heeft staan. Om dit proces wat te vergemakkelijken is Hellyeah in Europa voor een korte tour.

‘Invictus’, Heaven Shall Burns recent verschenen zesde langspeler, voorziet rijkelijk in hedendaagse, snoeiharde en buitengewoon agressieve death metal, geëngageerd en van hoogstaande kwaliteit. Precies zoals we dat gewend zijn van het death metal(core)gezelschap uit het Duitse Saalfeld dus. Het afleveren van een herkenbaar klinkende plaat was dan ook precies wat de heren voor ogen hadden. "Het is het laatste deel van een trilogie, dus het zou niet logisch zijn geweest om dan opeens grote wijzigingen door te voeren." Enkele dagen voor de releasedatum spreek ik met een naar eigen zeggen opgeluchte Maik Weichert, gitarist en creatief brein van de band.

Slijtage is een woord dat niet voorkomt in het woordenboek van Sick Of It All, dat na een kleine kwart eeuw rauwdouwen op hoog niveau nog altijd van geen inbinden wil weten. Met orenschijnlijk gemak laten de Newyorkse veteranen op ‘Based On A True Story’, studioplaat nummer negen, het heilige hardcorevuur weer in alle hevigheid oplaaien. Gegoten in SOIA’s vertrouwde, uit duizenden herkenbare geluid bewijst het zinderende ‘Based…’ maar weer eens dat honkvastheid lang niet altijd gezapigheid hoeft te betekenen. Tevredenheid overheerst dan ook bij mijn gesprekspartner, drummer Armand Majidi.

Het vijfkoppige (hed) p.e. uit Huntington Beach, Californië staat al ruim vijftien jaar synoniem voor een broeierige en opwindende cocktail van hiphop, reggae, punk en metal. Een crossover die de band rond zanger/rapper Jared Gomez altijd op geheel eigen, diverse en bruisende wijze inkleurt. De zeven studioplaten die de band tot op heden uitbracht waren de ene keer ijzersterk en andere keren wat minder overtuigend. Het nieuwe ‘New World Orphans’ hoort echter absoluut in de eerste categorie thuis en laat een ouderwets bevlogen (hed) p.e. horen.

Laurens Kusters vergaart bekendheid binnen de hardcorescene als drummer van Deviate, de Belgische metalcoreformatie die in de jaren negentig behoorlijk in de lift zit. Om de releases van Deviate voortaan zelf uit te kunnen brengen, richt hij in 1994 het label I Scream Records op. Het duurt echter niet lang voordat Kusters ook andere bands gaat contracteren en in de jaren die volgen, groeit het label in Europa uit tot een van de meest toonaangevende leveranciers op het gebied van punk en hardcore. Vorig jaar vierde I Scream haar vijftiende verjaardag. Een mooie aanleiding om met de tegenwoordig in New York woonachtige Belg de stand van zaken door te nemen.

Zelden heeft black metal zo divers en kleurrijk geklonken als op ‘Ylem’. Op dit recent verschenen nieuwe album van Dark Fortress ontpopt de de Duitse formatie zich meer dan ooit als een van de meest progressieve exponenten die het doorgaans vrij rechtlijnige genre rijk is. Een telefonisch onderhoud met zanger Morean, die overigens al vijftien jaar in Rotterdam woont en vloeiend Nederlands spreekt, mondt al snel uit in een geanimeerd gesprek over de zin en onzin van black metal. Maar niet zonder eerst een en ander toe te lichten omtrent het prachtige ‘Ylem’.

Met de EP ‘Drugs, Money & Sex’ en de full-length ‘Kings At Crime’ leverde Skarhead in de jaren negentig een tweetal heuse klassiekers af. In de jaren die volgden werd het echter angstvallig stil rond de Newyorkse thugcoreformatie. Met het knallende nieuwe ‘Drugs, Music & Sex’ is de band rond frontman Lord Ezec echter weer helemaal terug. Met een zes man sterke bezetting, met daarin een paar nieuwe gezichten, nam de bijna vol getatoeëerde muzikant in rap tempo een beul van een plaat op die klinkt als vanouds, een superruige mix van NYHC, straatpunk en wat flarden hiphop.